Annemin ağzında mandal.
Ben kapıda.

Demirde
sarı bir yaprak....çok güzeldi...kutluyorum.

Eylül ince bir sızıdır ve bunu yalnızca yetişkin olamayan büyük çocuklar bilir

Çamaşır İpinde Eylül" şiiri, geçmiş ile bugün, çocukluk ile yetişkinlik arasındaki zaman akışını ve kayıp hissini sonbahar imgesi üzerinden son derece duru ve vurucu bir dille işliyor.

​Şiir, "annemin balkonu açılıyor içimde" dizesiyle içsel bir yolculuğu başlatır. Şair, çocukluğunun canlı ve sıcak eylül hatırası ile yıllar sonraki ıssız balkon arasında paralel bir köprü kurar.

​ İp, mandallar, beyaz gömlek ve saksılar sıradan gündelik eşyalar olmaktan çıkıp geçmişin, annenin varlığının ve zamanın izlerini taşıyan birer sembole dönüşür.

Başta annenin ağzındaki mandal; zamanla paslı bir ipte kalan "kırmızı, mavi, sarı" yalnız üç mandala evrilir.

​Anneden kalan "Daha erken" sözü, zaman geçtikçe anlatıcının kendi iç sesine dönüşür. "Ben annemin bıraktığı yere biraz daha yakınım" dizesi, insanın büyüdükçe ve kayıplar yaşadıkça ebeveyninin durduğu yaşa ve olgunluğa adım adım yaklaşmasını ifade eder.

​ Şiirdeki yaprak motifleri zamanın eriyip gidişini temsil eder. İçeri mi dışarı mı gideceğine karar veremeyip eşikte sararan yaprak, anlatıcının geçmişle bugün arasındaki sıkışmışlığını özetler.

Şiirin "Eylül geçiyor. / Sarı kalıyor" şeklindeki bitişi, zaman geçip gitse de geride bıraktığı tortunun (sarı/hüzün) kalıcı olduğunu vurgular.

Kalemine yüreğine sağlık

Kelimeler adeta gönül aynasında parlıyor gibi. Şiirdeki haz alınacak o muhteşem duyguyu nakış gibi işlemişsiniz mısralara. İyi de yapmışsınız. Kutlarım sizi güzel insan. Olurda fırsat bulabilirseniz şayet sizleri de sayfamda ağırlamaktan onur duyarım.

Bu şiiri okurken insanın burnuna sanki eski bir evin, eski bir balkonun kokusu geliyor. Çok sade anlatılmış ama içinde kocaman bir özlem var. Özellikle annenin “Daha erken” demesi ve yıllar sonra aynı sözün başka bir sese dönüşmesi çok dokundu bana. Çamaşır ipindeki mandallar, sarı yaprak, paslı ip… Hepsi küçücük ayrıntılar ama insanı bir anda geçmişe götürüyor. Sonlara doğru “Ben annemin bıraktığı yere biraz daha yakınım” demeniz ise şiirin en vurucu tarafı bence. Eylül geçiyor ama bazı şeyler geçmiyor. Sarı kalıyor… Gerçekten içten, sessiz ve insanın içine işleyen bir şiir olmuş. Yüreğinize sağlık.

Bir yeşilimiz eksikti oda dalında kaldı.
Tebrikler Meltem hocam..

Acil olarak aranan eylül şiiri bulunmuştur, güne düşebilir, tebrike ederim.