Sonra Bir Akşam

Sonra bir akşam
evin içindeki sessizlik
kendine bir sandalye çekip oturdu.

Artık kapıya bakmadım.

Birinin gelmesini beklemeyen
bir kalbin sesi vardı içimde.

Bazı şeyler geçmiyor,
yalnızca insan
onlarla yaşamayı öğreniyor dedi kadın içinden.

Bir yaranın kabuğu gibi değil,
daha çok eski bir evin duvarındaki
solgun bir iz gibi.

Sonra bir akşam
tek fincan koydum.

İki kadeh...
Birbirine çarparken elim titremdi bı safer.

Meğer insan
alışırken değil,
vazgeçerken yoruluyormuş.

Sonta sokaktan bir kedi geçti,
uzakta bir tren düdüğü,
perdede ince bir gölge…

Hayat,
benden izin almadan
yeniden başlamıştı.

Ben o gece
ilk kez kendime bir mektup yazdım.

Göndermedim.

Bazı mektuplar
ulaşması gereken yere değil,
insanın içinde
artık kimsenin bilmediği bir yere varırmış.

Ve ben anladım:
Bazen sevdiğin insan
hayatından çıksa da
en son sevda terkedirmiş gemiyi...

Bir süre daha
aynı odada yaşarlar
sonra bir sabah uyanınca

Pencere açıktır.
İçeri serin bir hava girer.

Ve hiçbir şey olmamış gibi
Köpek yeniden havlar
bir kuş öter.

Sen de ilk kez
ona kızmadan dinlersin.

Sonra bir akşam
insan, kendi kapısını
kendi çalarmış.

Ve o kapıyı ilk kez
İçerden kendi açarmış...