Şiirin, hüznün içinden süzülüp kabullenişe, oradan da insanın kendi kalbiyle ve varlığıyla barışmasın uzanan derin bir içsel yolculuğu anlatıyor. Metin; incinmişliğin, vazgeçişin ve nihayetinde kendini yeniden bulmanın dingin güzelliğini barındırıyor.
​
Meğer insan / alışırken değil, / vazgeçerken yoruluyormuş." dizeleri, kabullenme sürecindeki en yük getiren anı çok net ve vurucu ifade ediyor.

Beklemeyi bırakmak, beklentiyle yaşamaktan daha büyük bir zihinsel yükün serbest kalmasıdır.
​
Yaranın bir kabuk gibi değil, "eski bir evin duvarındaki solgun bir iz" gibi kalması, yaşananların yok olmadığını ama zamanla keskinliğini kaybedip mekânın (ve kalbin) bir parçası haline geldiğini gösteriyor

Hayatın sizden izin almadan devam etmesi; pencereden giren serin hava, öten kuş, havlayan köpek gibi imgelerle hayatın kendine has ritmine geri dönüldüğünü çok zarif bir biçimde simgeliyor.
​
Şiirin en güçlü yeri son dize; "insan, kendi kapısını / kendi çalarmış. / Ve o kapıyı ilk kez / İçerden kendi açarmış..." Yalnızlığın bittiği ve kişinin kendisiyle yeniden buluştuğu anı simgeliyor.

Başkalarından beklenen onay, sevgi veya kapı açılışı, nihayetinde insanın kendi iç dünyasında gerçekleşiyor.

​Oldukça içten, dingin ve bir o kadar da etkileyici bir metin.

Yüreğine emeğine sağlık diliyorum tebrikler

Merhaba değerli kalem
Eser, gayet güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yazdıran yüreği, yazan kalemi ve şiiri
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileklerimle
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal