Eğer bir gün bir kayıp ya da ihanet yaşarsan, o kaybın yasını tutmaya sakın utanma.

Güçlü görünmek uğruna acını küçümseme, yokmuş gibi davranma.

Çünkü bazı kayıplar insanın hayatından yalnızca bir şeyi değil; zamanını, hevesini, güvenini, sesini ve kendine olan inancını da alıp götürür.

Bırak, canın yansın.
Ağlayacaksan ağla.
Öfkeleneceksen öfkelen.

Yani kısacası o yasın içinden geç.

Çünkü insan, yüzleşmediği acının içinden tam olarak özgürleşerek çıkamaz.

Ama yasın içinde sonsuza kadar kalma.

Bir gün, bütün o acının ortasında kendine yeniden bulduğunda ayağa kalk.

Senden şimdiye kadar alınan ne varsa, hepsini tek tek geri al.

Kaybettiğin cesaretini, kendine duyduğun saygıyı, hayallerini, zamanını, sesini, neşeni…


Sana ait olan hiçbir şeyi geride bırakma.

Geçmişi değiştirmek için değil; bundan sonrasını değiştirmek için harekete geç ama.

Çünkü yas, hayatın sonu değildir.
Ne yaslar gelip girmiştir...


Daha önce hepsinin nasıl içinden geçtiğini ve artık hayatında hiçbir anlam ifade etmediğini hatırla...

Kalk ve kim olduğunu tekrar hatırla.

Özlem SABA