Kaleminize ve yüreğinize sağlık Ahmet Bey. 🌿

Çamlıca’nın bir bankında başlayan şiir, zamanın içinden geçerek Üsküdar’a, Beylerbeyi’ne, Kız Kulesi’ne ve nihayet insanın kendi içine uzanan derin bir hatıraya dönüşmüş. “Sen kimsin?” sorusuna verilen “Aşk’ım ben”, “Sevdayım ben” cevapları, aslında insanın sevdiğinde kendini buluşunun en güzel ifadesi olmuş.

Gözlerde hüzün, edada naz, gülüşte bahar, ellerde yaz… Her dize geçmişten bugüne taşınan bir fotoğraf karesi gibi.
Özellikle aynı bankta yeniden oturmak ve yıllar sonra bir fotoğrafın içinden sevdiğinin sesini duymak, şiire güçlü bir nostalji ve iç burkan bir gerçeklik katmış.

Son bölümdeki “Dön artık!” çağrısına rağmen “dönemem artık” deyişi ise aşkın artık bir hatıradan öte, insanın içine yerleşmiş bir yazgıya dönüştüğünü hissettiriyor.

Anıların kokusunu, İstanbul’un siluetini ve bir ömrün içinden süzülen sevdayı aynı şiirde buluşturmuşsunuz.

Yüreğinize sağlık Ahmet Bey.
Kaleminiz daim, ilhamınız bol olsun.
Selam ve saygılarımla 🌹

İçindeki özlem, geçmişe duyulan sadakat ve hüznün derinliği mısralara çok güzel yansımış.

Şiirde Çamlıca, Üsküdar ve Kız Kulesi gibi İstanbul’un simgesel mekanlarıyla birleştirilen hatıralar; sevdiğin kişinin nakarattaki o canlı tasviriyle ("Gözlerinde hüznü gördüm / Edasında naz vardı...") güçlü bir tezat ve duygu yükü oluşturuyor.

Zamanın geçişi ile hafızanın ve sevdanın taze kalması arasındaki o ince çizgi şiire bir hikaye anlatımı havası katmış.

​Şiirinin ritmini, dize akışını veya duygusal vurgularını biraz daha güçlü kılmış

Emeğine yüreğine sağlık kalemdaşım