Sayfalara cümle cümle yazdığım dilber,
yüreğimin en derin vadisinde gördüm seni.
Elinde çiçekler koşarken kırlara,
avundu gönlüm seninle güzel bir baharın varoluşuna.
Saçlarına papatyadan taç yapmışsın,
renkli kelebekler konmuş omuzlarına.

Güneş yüzüne vurdukça
yanaklarında güller açmış sanki,
rüzgâr saçlarına dokundukça
bir masalın sayfaları çevrilmiş usulca.

Çiçeklerin kokusu sinmiş ellerine,
baharın sıcaklığı işlemiş tenine.
Her adımında bir ezgi bırakmışsın toprağa,
ardından kuşlar konmuş dallara.

Gözlerin uzaklarda bir göl gibi durgun,
ama baktıkça içinde çoğalan bir dünya var.
Ben seni seyrederken susmuş bütün kelimeler,
kalemim bile yetmemiş anlatmaya
yüreğimde büyüttüğüm o güzel baharı.

Sen gülünce gökyüzü aydınlanmış,
bulutlar çekilmiş mavinin üzerinden.
Bir papatya düşmüş avuçlarına,
ben dilek tutmuşum sessizce
seninle başlayan bütün yarınlara.

Sayfalara cümle cümle yazdığım dilber,
belki bir hayalsin, belki uzak bir düş...
Ama seni gördüğüm o vadide
zaman durmuş, dünya susmuş,
yalnızca sen kalmışsın gözlerimin önünde.

Ve ben,
o baharın içinde kaybolmuş bir yolcu gibi,
izini sürmüşüm çiçeklerin arasından.
Her adımda biraz daha yaklaşmışım sana,
her nefeste biraz daha işlemişsin yüreğime.

Şimdi hangi mevsim gelirse gelsin,
hangi rüzgâr savurursa savursun yaprakları,
ben o günü saklayacağım içimde.
Saçlarında papatyalar,
omuzlarında kelebekler,
ellerinde çiçekler...

Sen,
yüreğimin en derin vadisinde
baharı yeniden var eden dilber olarak
kalacaksın.