Aynada gördüğüm yüzü darmadağın ettim dün gece,
Kırılan yalnız cam değildi,
Bir parçam daha düştü sessizce yere.
Her şeyi susturdum içimde,
Sokakları, saatleri, duvarları...
Ama bir gönlüm susmadı;
Her gece adını fısıldayan
Yorgun bir kuş gibi çırpındı göğsümde.

Unutmak için içtim seni,
Kadehler devrildi masaya,
Gece sırılsıklam oldu,
Ben değil...
Yüreğim ıslandı her yudumda.
Ne kadar içtiysem
O kadar çoğaldı içimde yokluğun;
Şişeler boşaldı,
Sen eksilmedin.

Elimin acısı geçiyor zamanla,
Bir çizik gibi kapanıyor tenimde.
Ama senin açtığın yara
Kışın ortasında açan
Yetim bir gül gibi
Kanıyor içimde.

Odalara sığamıyorum artık,
Duvarlar üzerime yürüyen sessiz gölgeler,
Tavan göğsüme çöken ağır bir gece...
Pencereye koşuyorum,
Nefesimi gökyüzüne bırakıyorum,
Ama hava bile yetmiyor bana.
Sanki bütün şehir daralmış,
Ben bir avuç karanlığın içinde
Kendime yol arıyorum.

Kaç sayfa yazdım seni,
Kaç geceyi mürekkebe çevirdim,
Kaç cümlede adını sakladım bilmiyorum.
Sonra bir öfkeyle
Sayfaları birer birer yırttım.
Kâğıtlar uçuştu odada,
Her parça başka bir hatıra,
Her yırtılış biraz daha ben...

“Sevilecek neyi kaldı bu dünyanın?”
Diye sordum kendime,
Cevap vermedi gece.
Sadece perdeyi kıpırdatan rüzgâr
Yüzüme eski bir yalnızlık bıraktı.

Oysa dünya hâlâ dönüyor,
Güneş yine doğuyor,
Kuşlar yine sabaha kanat açıyor.
Ama insanın gönlünde biri yoksa
Gökyüzü de yetim kalıyor,
Çiçeklerin rengi soluyor,
Şehirler susuyor,
Ve sabahlar bile
Gece kadar uzun sürüyor.

Ben seni unutmak için
Kendimden geçtim dün gece.
Aynadaki yüzümü kırdım,
Sayfalarımı yırttım,
Sessizliğin içine bağırdım...

Ama olmadı.

Çünkü bazı sevdalar
Bir isim değildir unutulacak,
Bir yara değildir kapanacak.
Bazı sevdalar
İnsanın içine düşen kor gibidir;
Üstüne kül serpersin,
Rüzgâr gelir...
Yeniden yanar.

Ben hâlâ yanıyorum.

Bir yanım kül,
Bir yanım duman,
Bir yanım hâlâ seni bekleyen
Eski bir istasyon...

Ve gönlüm,
Bunca geceye, bunca acıya rağmen
Hâlâ susmuyor.

Hâlâ seni söylüyor.