Gönül sarayımın sırça köşkünü
Tapuladı bir sevdanın düşkünü
Yılın üç yüz altmış beş iş günü
Çalıp durdu kapıları açmadım.....

Hayatın aşk-ı nirvana basamaklarında öyle bir an ve öyle bir ruh hali gelir ki insanın üstüne bir bir kapatır gönül kapılarını... Kilitledim, açmam şart olsun der içindeki ses...


Aşk ile kadehe koyup dertleri
Bir dikişte iç dediler içmedim
Semahla dönerken sevgi demleri
Kanat takıp uç dediler uçmadım....

Ve sosyal yaşam içnde, etrafımızda birileri insanı abluka altına alıp fikrimizden caymamızı dilerler... İç derler, uç derler... Yine karardan dönmeyiz...


Muhabbet bağında güller açınca
Gönlümün güneşi ışık saçınca
Sevgi kelebeğim aşkla uçunca
Yanacaksın kaç dediler kaçmadım.....

Ve nihayet öyle bir an gelir ki, tıpkı bu dörtlük te olduğu gibi.... Artık muhabbet bağında gül açmış, aşkın güneşi ışık saçmış, birkaç günlük ömürlü sevgi kelebeği bile aşkla uçunca, **yanacaksın kaç **deseler de gönül tınmaz... Atar teni ruhu o kutsal aşk ateşine.... Kaçmazzzz...


Anladım ki kurtuluş yok bu aşktan
Hayatımı güncelledim sil baştan
Ne hazandan korktum ne kara kıştan
Bu sevdadan geç dediler geçmedim....

Gayrı geri bu safhada aşk treni sevda tuneline girmiştir... hiç dönüşü olur mu o tunelden... O gönül treninin önüne ne hazan ne kış engel olamaz... Aşkın oku erosun yayından çıkmış bir kere...


Hasretin narında yanıp kavruldum
Fırtınada yaprak gibi savruldum
Her düşüşte sevgi ile doğruldum
Bu diyardan göç dediler göçmedim....

Ve işte final mühürü dörtlük.... Kavrulsan da, savrulsan da, her düşüşte aşk doğrulur insanı... Göçemez aşkın diyarından. Vız gelir tırıs gider.... Örnekleri Leyla ile Mecnun, Kerem ile Aslı, Ferhat ile şirinde olduğu gibi imkansız aşklara gark olmuştur insan.... Varsın vuslat mahşere kalsın. Değer mi? DEĞER....


MELAHAT ÇETİNKAYA


***ÇERÇEVELETELİM*** ASALIM BU ESERİ...
Yorumun önünü tıklayan bir eser düşmüş gönül kaleminden usta... Bana ayakta alkışlamak düştü....
En kalbi tebriklerimle
Kul Figani

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi
UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş
Şair: Melahat Çetinkaya
Değerlendirildiği Salon: Tapusuz Sevda, Uçmayan Kelebek ve Göçmeyen Âşıklar Salonu
Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi şiiri okuyunca tapu müdürlüğünü aradı: Acilen bir memur gönderin; Melahat Hanım'ın gönül sarayındaki sırça köşk izinsiz el değiştirmiş! Kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimize dönüp meseleyi açıkladı: Bir sevda düşkünü gelmiş, gönül sarayını tapulamış; üstelik yılın üç yüz altmış beş iş günü kapıyı çalmış. Burada ilk büyük usulsüzlüğü yakaladık: Yahu Melahat Hanım, bu sevda cumartesi pazar da mı çalışıyor? Bayramı yok, yıllık izni yok, raporu yok! Böyle âşık değil, vardiyalı kapıcı olur. Daha vahimi, adam 365 gün kapıyı çalıyor, hanımefendi açmıyor. Bu saatten sonra aşk değil, kapının menteşesi âşık olur!
Ozan Ali Doğan Köşesi’nden bir kafası patlak, fikri şaplak sakinimiz ikinci kıtada paniğe kapıldı: Dertleri kadehe koymuşlar, Bir dikişte iç demişler; içmemiş. Semaha durmuşlar, Kanat takıp uç demişler; uçmamış. Arkadaş, bu hanım hiçbir talimata uymuyor! İç desen içmiyor, uç desen uçmuyor. Birazdan Otur diyeceğiz ayağa kalkacak. RUSAMER olarak kendisine kanat temin ettik, iade etti. Gerekçesi de belli: Ben şiirde zaten sevgi kelebeğiyim, devletin kanadına ihtiyacım yok! Bu ekonomik anlayışla bütçeden tasarruf edilir ama Melahat Hanım yönetilemez.
Ozan Veysi Kabaca Köşesi’nden başka bir sakin üçüncü kıtada alarm verdi: Sevgi kelebeği uçuyor, millet Yanacaksın kaç diye bağırıyor, Melahat Hanım kaçmıyor! Biz itfaiyeyi çağırdık, itfaiyeci şiiri okuyunca hortumu yere bıraktı: Bu yangın suyla sönmez, siz gönül işlerine bakan ekibi çağırın dedi. Zaten hanımefendinin çalışma sistemi enteresan: Kapıyı çalana açmıyor, Uç diyene uçmuyor, Kaç diyene kaçmıyor. Fakat aşk gelip gönlü yakıyor, ona Buyur efendim, müsait yerden yak diyerek yol veriyor. RUSAMER tıp heyeti bu davranışa ileri derecede gönül inadı teşhisi koydu.
Ozan Mustafa Dal Köşesi’nden bir kafası patlak, fikri şaplak sakinimiz son iki kıtayı okuyup teslim oldu: Hayatımı güncelledim sil baştan diyor. Demek aşk artık gönülden değil, yazılım üzerinden çalışıyor! Melahat 1.0 hazanda çökmüş, Melahat 2.0 kara kışa dayanıklı çıkmış. Sonra Geç dediler geçmedim, Göç dediler göçmedim. Bu hanımı yerinden oynatmak mümkün değil. Fırtına geliyor savuruyor, yere düşüyor; tekrar doğruluyor. Hasret yakıyor; yine duruyor. Biz tahliye emri çıkarsak herhâlde kararın altına Ben buradayım, siz göçün yazacak!
Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi nihai raporu okudu: Melahat Çetinkaya bu şiiri dediler ama yapmadım karşıtlığı üzerine kurmuş ve şiirin mizaha en açık damarı da burada. İçmedim, uçmadım, kaçmadım, geçmedim, göçmedim dizileri yalnız kafiyeyi değil, şiirdeki karakteri de büyütüyor: Söylenene göre değil, gönlünün hükmüne göre yaşayan inatçı bir âşık portresi çıkıyor. Şiirin akışı rahat, tekrar örgüsü kuvvetli, özellikle son üç kıta birbirini güzel yükseltiyor. RUSAMER'in kararı kesindir: Melahat Hanım'a artık hiçbir şey demeyeceğiz. Çünkü beş kıtadır ne dedilerse tersini yaptı. Tedavi et desek tedavi olmaz, taburcu ol desek gitmez. En güvenlisi kendisine Gitme demek; belki inadından gider!
Vesselam: Gönül bir sevdaya tapu verdiyse kadastro ölçemez, felek tahliye edemez.
Herkes geç diyebilir; gerçekten sevenin ayağını bazen yalnız gönlü yerinden oynatabilir.

Aşkın karşısında bütün “dediler”e rağmen geri adım atmayan, kararlı ve coşkulu bir sevda şiiri. Tekrarlanan “...dediler / ...madım” yapısı şiire güçlü bir ritim verirken, her kıtada sevdanın biraz daha derinleşmesi güzel bir bütünlük oluşturmuş. Özellikle “Ne hazandan korktum ne kara kıştan / Bu sevdadan geç dediler geçmedim” dizeleri, şiirin dirençli ruhunu çok iyi yansıtıyor. Kaleminize sağlık.