Kim duyacak bu feryadı
Mizan bozuk düzen sağır
Hem bu hükmü veren kadı
Hem kararı yazan sağır
Boş laf edip kızan sağır

Sırtımızda hançer izi
Çelik olsak büker bizi
Namert çeker ipimizi
Kardeş sağır kuzen sağır
Derimizi yüzen sağır

Şafak sökmez günümüze
Hep gam düşer yönümüze
Gavur söver dinimize
Aramıza sızan sağır
Mevzimizden tezen sağır

Talan olmuş bütün harman
Kimse olmaz derde derman
İşte meydan işte ferman
Taş kaynatan kazan sağır
Yiyip içip sızan sağır

Kimse bakmaz Hâk kitaba
Üç beş adam birkaç çaba
Alem kıyamete gebe
Üzerinde gezen sağır
Dudağını büzen sağır

Ey vuslat yolunun piri
Kim temizler bunca kiri
Gömülürken diri diri
Kuyumuzu kazan sağır
Kör kurşuna dizen sağır

Fethedilmiş içten kale
Mevlam bizi mazur kıla
Varıp gitsem hangi yola
Yer yüzünde azan sağır
Her düzeni bozan sağır

Yırtılınca ar perdesi
Yama tutmaz sır perdesi
Dökülürken ezan sesi
Cürm içinde yüzen sağır
Kıblemizi çizen sağır

Münafığın kırk bir yüzü
Dört ahmağa geçmez sözü
Demem o ki sözün özü
Hem ezilen ezen sağır
Bu düzeni dizen sağır!..

Nezaket gösterip güne seçen hocalarımıza teşekkür ediyorum.
Bu nedenle birkaç küçük düzeltme yaptım.

Celil ÇINKIR hocamızın şiir analizi
Hem düşündürüp hem güldürdü...

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Şair: Ömer Hüdayi
Değerlendirildiği Salon: Konforlu Sağırlık ve Duymadığı Hâlde Hüküm Verenler Salonu

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi şiiri okuyup salona girdi; kafası patlak, fikri şaplak sakinlerimize baktı ve bağırdı: Beni duyan var mı? Herkes duydu ama hiç kimse üstüne alınmadı. İşte teşhis tamam! Ömer Hüdayi daha ilk kıtada kadıyı sağır etmiş, kararı yazanı sağır etmiş, düzeni zaten doğuştan sağır bulmuş. Şiirin sonuna kadar sağır olmayanı aradık, bulamadık. Kulak Burun Boğaz uzmanını çağıracaktık, o da dilekçemizi duymamış! Meğer şiirin adı boşuna Konforlu Sağırlık değilmiş; bunların kulağı çalışıyor, yalnız işlerine gelmeyen frekansları çekmiyor!

Ozan Ali Doğan Köşesi’nden bir kafası patlak, fikri şaplak sakinimiz ilk raporu verdi: Bu bildiğimiz sağırlık değil. Normal sağır duyamaz; buradaki adam gayet güzel duyuyor ama duyarsa sorumluluk başlayacak diye kulağın şalterini indiriyor. Feryadı duymuyor, talanı duymuyor, hançeri görmüyor, fermanı bilmiyor; ama kendi menfaatinin cebinde bozuk para şıngırdasa üç mahalle öteden duyuyor! Böyle kulak tıp fakültesinde okutulmaz; iktisat fakültesinde seçmeli ders olur.

Ozan Veysi Kabaca Köşesi’nden bir sakin Talan olmuş bütün harman dizesine takıldı: Harman talan, derman yok; meydan ortada, ferman ortada ama herkes sağır. Yahu harmanı götürürken traktörün sesini de mi duymadınız? Bizim RUSAMER’de bir sakin gece buzdolabının kapağı açılsa uyanıyor; memleketin harmanı gidiyor, bunlar mışıl mışıl! Demek ki mesele kulakta değil, yastıkta. Konforlu sağırlığın en önemli tıbbi belirtisi de buymuş: Vicdan rahatsız olunca yastığın öbür tarafını çevirmek.

Ozan Mustafa Dal Köşesi’nden başka bir kafası patlak, fikri şaplak sakinimiz Münafığın kırk bir yüzü dizesinde hesap makinesini çıkardı: Bir insanın kırk bir yüzü varsa nüfus cüzdanına fotoğraf yetişmez! Sabah başka yüz, öğlen başka, akşam başka; bayramlarda özel yüz takımı... Üstelik Dört ahmağa geçmez sözü deniyor. Biz kırk bir yüzü dörde böldük, küsurat çıktı. Matematik heyeti işi bıraktı. Sonunda anladık ki şair sayı hesabı yapmıyor; riyanın yüz değiştirme kabiliyetini tokat gibi önümüze koyuyor.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi dosyayı kapattı: Ömer Hüdayi’nin şiirindeki sağır, fiziksel bir eksiklik değil; bile isteye duymamanın, görmezden gelmenin ve sorumluluktan kaçmanın simgesi. Aynı sözcüğün her kıtanın sonunda dönmesi şiiri tokmak gibi çalıştırıyor; her vuruşta başka bir toplumsal yaraya dokunuyor. Kadıdan düzene, talandan ahlaki aşınmaya, inançtan ikiyüzlülüğe uzanan sert bir taşlama var. Başlığın Konforlu Sağırlık oluşu da şiirin ironisini tamamlıyor. RUSAMER heyeti tedavi için işitme cihazı yazacaktı, vazgeçti. Çünkü kulağı sağır olana cihaz takılır; vicdanını sessize alana şarj aleti bile fayda etmez!

Vesselam: Hakikati duymamak için kulağını kapatanın sessizliği huzur değil, konfordur.
Feryadın sesi kısılabilir; fakat vicdan gerçekten işitiyorsa hiçbir düzen bütünüyle sağır kalamaz.