Bir sonbahar hüznü geçiyor gözlerinden
Saçlarında savruk bir telaş
Bilirim veballer sırtlandığını her eylülde yeniden
Tut ki yok hükmündeydim
Tut ki yetişemedim
Ömür denen mesafelerden

Sana susamak güzel nûn kokuyorsun
Gizeminden tanırsın soylu yalnızlıkları
Bilirim arafta kalmış adamlar bildiğini
Yanık bir türkü gibi hasret mi dokuyorsun

Kuraklıklar bilirsin kırılmış düşler gibi
Bilirim soğuk sitemler tuttuğunu serin avuçlarında
Hangi kefaretin felaketisin
Kara kışlar dolaşır ömrünün burçlarında

Bilirim imtihanlar bilirsin en ağırından
Bağrında ayaklanan bakışların var
Bilirim umutlara baharlar dizdiğini
Zamanın asıldığı duvarlarda nakışların var

Bilirim irkildiğini intiharlardan
Tut ki gözlerinden sürgün edilmek gibidir
Bilirim geri dönüşsüz terk edilişler bilirsin
Serpilince korktuğunu karanlıklardan

Seninle susmak güzel her düşe inanırsın
Bilirim alnındaki izlerde bir kader çizdiğini
Tut ki beni kan tutar tatsam dudaklarından
Neden her susadığında beni senin sanırsın

Bilirsin akşamlarım Akdeniz akşamlarına benzemez
Bir köy odasında isli demlik
Bir köşede sessizlik
Bilirim nemli gözlerinde acı uyuttuğunu
Matem sinmiş ninnilerinde ağıtlar yuttuğunu

Bilirim azaplar çektiğini gün vurunca yarana
Issızlığın koynunda imdat beklediğini
Umudu ezdiğimiz aynalarda sensizlik
Dost görünür açana
Düşman olur sarana

Sana susadığımda yokluğunla seviştim
Sensizliğin narında kaç kez sınanmalıyım
Bağrına basılmayı ne de çok beklemiştim
Kaç kefaret ödeyip kaç kez kınanmalıyım...

Söyle ey kara toprak;
Kaç bela göğüsledin
Bilirim sabrı olduğun musibetleri
Gerdanına dizdiğin yaraların çok derin
Beni de bas bağrına
Tut ki ben de sendenim
Sensin en güvenli yerim...