Biliyorum, yorgun düşmüş o zarif kalbin,
Dipsiz bir kuyuda çaresiz ve bitkin.
Karanlık sarmış sol yanını, sönmüş fenerin,
Fakat unutma dostum, geçicidir kederin.

Küsme sakın hayata, fırlat at bu matemi,
En hırçın fırtınada bile bulur limanı gemi.
Çünkü yaşamak başlı başına bir aşktır,
Solan yüreğimizde binbir renkli güller açtırır.

Karanlığa inat, gökyüzünün mavisine bak,
Sevmek insana şifa gibidir, duru ve ak.
Kırma kendi kalbini, geçmişin yükünden arın,
Umutla uyananlarındır o muhteşem yarın.

Ömür dediğin bir nefes, zaman akar su gibi,
O anı yakalamak inan, baldan bile tatlıdır.
Akar gider zaman, çağlayan o nehir gibi,
İçindeki cevheri gör, yönünü ışığa çevir.

Güzelliği gören bir göz, her derdi devirir,
Zaman, hayata bakış açısını ruhumuza işler.
Sabredenin önünde boyun eğer ve erir,
O önünde durulmaz denilen en amansız kışlar.

Güneş her sabah senin için doğar, mucizeyi gör,
İçindeki ışığa sırtını dönen insan bilsen ne kör.
Yık duvarları artık, sil gözündeki sessiz seli,
Barışık olmak kendini sevmekle başlar ezelden beri.

Kaderi yazana güven, hafiflet kalbindeki yükü,
Gönül sarayından söküp at her türlü boyunduruğu.
Sen kendini sev ilk önce, gerisi Allah kerim…
Şüphen olmasın dostum, asla bitmez bu öykü.

Şair: Tamer Karakaş
Tarih: 24 Ağustos 2026