Ne baharı beklerim, ne yazı ne de kışı.
Senden sonra öğrendim kendimle bu savaşı.
Bir sen çözebilirdin düğümlenen şu başı.
Ya gel, tut ellerimi,
Ya da bırak, git emi.
Ya adımı an bir kez,
Ya da “Terk eyledim.” de.

Çatlasam da ses etmem, içe gömdüm kinimi.
Yokluğun eğip büktü gölgem ile tenimi.
Bir avuç hatırayla avuturum kendimi.
Ya dön, sarıl boynuma,
Ya da geçip git emi.
Ya sil şu izlerini,
Ya da “Kaderimsin.” de.

İçimi dışa çevirdin, dışımı da içe.
Analı babalı bir garip, evrildim piçe.
Varımı yoğumu yok ettin, döndürdün hiçe.
Ya beni bana bırak,
Ya da sahip çık emi.
Ya hakkını helal et,
Ya da “Hayrım olsun.” de.

Kendime bile küstüm, düşman ettin adımı.
Korkudan sayar oldum attığım her adımı.
İçimde mi, dışımda mı; bir bilsem yâdımı.
Ya dostum ol ölesiye,
Ya da çek git emi.
Ya kopar ver gönlünden,
Ya da “Allah versin.” de.

Bu defteri kapattım; vardım, yoktum, azdım ben.
Vasiyetim bellidir; nedametle yazdım ben.
Mezarım çoktan hazır, kabrimi de kazdım ben.
Ya duy, üzül derinden,
Ya da “Hıh!” de, git emi.
Ya oku bir Fatiha,
Ya da “Beter olsun.” de.

Yılmaz Tizgöl
06.06.2026 / Nijni Novgorod