2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
41
Okunma
Toprak
O kahve rengi gözleri bir kere toprak bellemişim. Bir mezar taşının sessizliğinde, bir kelebek kondu omzuma, sanki senin nefesindi o an.
Hatırlıyor musun, yağmurun altına çıkmıştık bir gece, sen ıslanmak özgürlüktür demiştin ben de sana bakıp gülmüştüm meğer o gülüş son defaymış.
Bir zamanlar biz, rüzgârın bile duyamadığı sırları fısıldardık, bir gülüşüne dünyalar sığardı, şimdi adını anarken bile boğazımda taşlar büyüyor.
Geceleri hâlâ senin sesinle başlar rüyalar, ama sabah olunca yalnızlığın soğuk yüzüyle uyanırım. Bir mum gibi eridim senin yokluğunun karanlığında.
Ve her defasında, toprak gibi susarım, kelebek gibi kırılır içim, çünkü bilirim bazı aşklar ölmez sadece gömülür.
İsmail Özgün E.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz