0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
49
Okunma
Lal
Üst başa medet eylemem,
sensizlikle soydu beni hayat, annem.
Rüzgâr gibi geçtin içimden,
ama kokun hâlâ odaların duvarında.
Bir gülüşün vardı,
güneşi uyandıran,
lal olmuş ayı bile konuşturan
Şimdi gökyüzü suskun,
çünkü nefesin yok artık.
Korkulu geceler iner içime,
karanlık ağır bir örtü gibi.
Eskiden senin sesin gelirdi uzaktan,
korkma”derdi kalbime dokunarak.
Şimdi sessizlik büyür odamda,
ve ben çocuk kalırım o sessizlikte.
Annem
toprağa değil,
yüreğime gömdüm seni.
Her dua,
her rüzgâr,
her sabahın ilk ışığı
senden bir parça getirir bana.
Bilirim,
bir yerlerde hâlâ
ellerin başımda gibi
Ve ben her gece
yıldızlara bakıp
seninle konuşurum
duymasan da.
İsmail Özgün E.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
