0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
65
Okunma
Artık savrulmak bile yoruyor bu ülkeyi,
Rüzgâr değil, içinden kopanlar sürüklüyor onu.
Bir zamanlar umut ekilen o topraklar var ya
Şimdi sessiz şimdi küskün şimdi yorgun gibi.
Ne filizler yeşerirdi o bereketli bağrında,
Sevgiyle büyür, umutla çoğalırdı insanlar.
Şimdi ne o eski güneş ne de o su kaldı,
Bir tek hatıralar onlar da iç acıtır.
Güç dedikleri şey bazen sadece susmak oldu,
Sevgi ise en çok vazgeçerken kırıldı.
Geçti diyorlar ya her şeye,
Bu ülke en çok geçti denilen yerde kaldı aslında.
İsmail Özgün E.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
