Son kez gördüm yüzünü beyazlar içinde,
bir veda değil de
uzun bir yolculuğa hazırlanır gibiydin.
Yüzünde tuhaf bir huzur,
sanki merak etme der gibi gözlerin,
sanki yıllardır özlediğin bir kapı aralanmış da
ardında çocukluğun, annen, baban…
hepsi seni çağırıyormuş gibi.
Ben ise kalakaldım,
ellerimde sana sarılamamış son bir anın boşluğu.
O beyazın içinde kaybolan yüzün
kalbimde en renkli yer oldu anne.
Birçok iyi ki biriktirdim senle;
iyi ki saçımı okşadığın geceler,
iyi ki sustuğumda bile beni anlayan bakışın,
iyi ki düştüğümde önce adımı senin sesinden duymam.
Şimdi yokluğun ağır bir akşam gibi çökse de içime,
sevgim eksilmedi,
aksine büyüdü
toprağın altında değil,
kalbimin en derin yerinde yaşıyorsun.
Biliyorum, kavuşmanın telaşı vardı yüzünde
ama bil ki anne,
benim sana olan sevgim
hiçbir ayrılığa sığmayacak kadar büyük.
Sen gittin
ama ben hâlâ
her Anne deyişimde
seninle konuşuyorum

İsmail Özgün E.