Rabbim…

Bazen insanın kaybettiği şey inancı değildir;
inancına tutunduğu yerin altında dünyanın yıkılmasıdır.
Benim de elimden önce huzurumu aldılar, sonra umudumu…
En sonunda sana açılan o kapının anahtarını da.

Şimdi karşında duruyorum Rabbim.
Ne senden tamamen vazgeçebiliyorum,
ne de eskisi gibi sana inanabiliyorum.

Bana hep “Her şeyin bir hikmeti vardır.” dediler.
Ama ben soruyorum şimdi:
Hikmet dediğin şey, bir insanın başka bir insanın canını yakmasına nasıl izin verir?
Bir masumun gözyaşında hangi hikmet saklıdır?
Bir kadının geceleri yastığına başını koyup,
kimse duymasın diye sessizce ağlamasında neyin sırrı vardır?

Ben artık senden mucize istemiyorum Rabbim.
Sadece bir kere yüzünü göstermenizi istiyorum bana.
“Buradayım,” demeni…
“Gördüm seni,” demeni…

Çünkü ben çok baktım gökyüzüne.
Çok bekledim.
Çok dua ettim.
Ama gökyüzü sustu.

Belki de benim asıl günahım,
sen sustukça insanların sesine inanmak oldu.

Bana “Sabret” dediler.
Sabrettim.
“Güven” dediler.
Güvendim.
“Allah büyüktür” dediler.
Ben de her kırıldığımda seni daha büyük sandım.

Ama sonra öyle bir gün geldi ki,
benim inancımı bile benden aldılar.

Şimdi sana kızıyorum Rabbim.

Eğer gerçekten varsın,
neden insanların birbirinin kalbini bu kadar kolay kırmasına izin veriyorsun?
Neden kötülük yapanlar bazen gülüyor da,
iyilik yapanlar geceleri kendini sorguluyor?

Yoksa hikmet dediğimiz şey,
bizim anlayamadığımız bir sessizlik mi?

Belki sen yüzünü göstermiyorsun bana
çünkü ben seni görmek için gökyüzüne bakıyorum,
oysa sen belki de insanlığın en karanlık yerinde
bir kalbin içinde saklanıyorsun.

Ama Rabbim…
Ben artık o kadar yoruldum ki
hikmet arayacak gücüm bile kalmadı.

Eğer hâlâ bir yerlerdeysen,
bana kanıt gönderme.
Bir mucize de istemiyorum.

Sadece bir gece,
kimsenin görmediği bir anda,
içimde küçücük bir ışık bırak.

Çünkü ben seni kaybetmekten değil,
sana inanacak tarafımı kaybetmekten korkuyorum.

Ve belki de en büyük paradoks bu:

Ben senden uzaklaştıkça seni arıyorum;
seni aradıkça senden uzaklaşıyorum.

Rabbim…
Eğer bu da bir hikmetse,
ne olur bu kez beni hikmetin içinde kaybetme.