Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Bir kere değdi mi yüreğinin en sessiz yerine,
Artık hiçbir gece eskisi kadar karanlık,
Hiçbir sabah eskisi kadar aydınlık değildir.
İnsanın kendinden bile sakladığı
Bir yarayı ansızın ortaya çıkarır aşk.
Gözlerin susar, kalbin konuşur,
En çok da kendine itiraf edemediği
Bir sevdanın içinde kaybolur insan.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Bir bakışın ardında koca bir ömür ararsın,
Bir gülüşte kendine yuva kurarsın,
Bir kelimeyi günlerce düşünür,
Bir sessizliği bin farklı anlamla tamamlarsın.
Sevdiğin insan sadece kalbine değil,
Hayallerine de yerleşmiştir işte o zaman anlarsın.
Onunla kurduğun gelecek,
Onun haberi bile olmadan
Senin en gerçek düşüne dönüşmüştür.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Özlemek diye bir ateş öğrenirsin.
Ne su söndürür onu, ne zaman susturabilir.
Bir şarkının içinde onun sesini duyarsın,
Sokaktan geçerken kokusunu ararsın,
Kalabalıkların arasında yüzünü seçmeye çalışırsın.
Herkes giderken o kalır içinde,
Herkes unutulurken o büyür hatıranda.
Yanında olmadığı hâlde her şeyden daha yakın hisseder.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Geceleri uykudan önce onun adını geçirirsin içinden,
Sabah gözlerini açtığında ilk onu hatırlarsın.
Bir mesajın gelmesini beklerken dakikalar saatlere dönüşür,
Bir “nasılsın?” kelimesi bile koskoca bir mutluluk bırakır yüreğine.
Ama gelmeyen bir mesajın sessizliği en uzun cümleden daha ağırdır.
İşte o zaman anlarsın
Aşkın yalnızca kavuşmak olmadığını.
Beklemekle de sınanan bir sabır olduğunu.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
İnsan sevdiğinin kusurlarını bile gözlerinde güzelliğe çevirebilir.
Kırıldığı hâlde affetmek ister,
Yorulduğu hâlde kalmak ister,
Gitmesi gerektiğini bildiği hâlde bir adım daha yaklaşır.
Kalp, aklın bildiğini çoğu zaman kabul etmek istemez.
Akıl “bitti” der, kalp sessizce “Belki bir gün yeniden başlar” diye bekler.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Bir insanın yokluğu bile hayatında varlık kazanır.
Boş kalan bir sandalye,
Yarım bırakılmış bir cümle,
Birlikte dinlenen bir şarkı,
Eski bir fotoğraf,
Hepsi sana onu anlatmaya başlar.
Zaman geçtikçe unutmak sandığın şeyin
Aslında alışmak olduğunu fark edersin.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Kalbin bir kere gerçekten severse
Geri dönüşü olmayan bir yola girersin.
Belki sonunda mutluluk vardır,
Belki gözyaşı, belki bir ömür sürecek bir beraberlik,
Belki de yalnızca güzel bir hatıra…
Ne olursa olsun, sevmiş olmak insanın içinde bir iz bırakır.
Kimi izler yara olur,
Kimi ise yıllar sonra bile hatırladıkça yüzünde buruk bir tebessüm bırakır.

Aşkın tuzağına düşmeye gör,
Aşk insana hem kanat verir hem de kanatlarını kırmayı öğretir.
Bir gün gökyüzüne çıkarır seni,
Bir gün kendi içindeki karanlığa bırakır.
Yine de insan sever.
Yeniden inanır, umut eder,
Bir çift gözde kendine ait bir dünya arar.
Belki de aşkın en büyük sırrı budur.
İnsan, incineceğini bile bile sever.
Kaybedebileceğini bile bile bağlanır.
Sonunun ne olacağını bilmeden,
Kalbinin kapısını bir başkasına açar.
Bazı duygular vardır, yaşanmadan anlaşılmaz.
Bazı insanların hayatına neden geldiğini gittikten çok sonra anlarsın.

Aşkın tuzağına düşmeye gör…
Artık sen eski sen değilsindir.
Bir yanın hâlâ onunla konuşur,
Bir yanın kendini toparlamaya çalışır.
Bir gün, aynaya bakıp kendi gözlerinde bile değiştiğini görürsün.
Gerçek aşk, yalnızca sevdiği kişiye değil,
Kendi kalbinin derinliklerine de götürür.
Eğer bir gün , bu sevda sana acıdan başka bir şey bırakmazsa,
Yine de pişman olma.
Sevmek, kaybetmekten daha büyük bir cesarettir.
Sen sevdiysen, kalbin gerçekten yaşadı demektir.
Belki o kalmadı,
Belki yollarınız ayrıldı,
Belki de hikâyeniz yarım kaldı…
Ama senin içinde bir zamanlar birini bütün dünyaya bedel gören, o güzel kalp hep yaşayacak.

Aşkın tuzağına düşmeye gör…
Bir kere sevda değdi mi yüreğine,
İnsan ömrünün geri kalanında biraz o kişiyi,
Biraz da kendinden kaybettiği hâlini arar.
Bazı aşklar kavuşmak için değil, insana sevmeyi öğretmek için gelir.
Bazı vedalar unutmak için değil, kalbin ne kadar derin olduğunu anlamak içindir.
Bazı insanlar, hayatımızdan çıktıkları hâlde
Ömrümüzün en sessiz yerinde adını koyamadığımız bir şiir gibi kalırlar.