bir limon çiçeği koktu akşamüstü
sokağın yorgun taşlarına sinmiş
incecik bir sarılık
incecik bir umut

dedim ki
demek daha ölmemiş bahar
demek ki bir yerlerde
bir çocuk hâlâ gülüyor
bir kadın ekmeği bölüyor ortasından
bir adam eve eli boş dönse de
kapıyı umutla çalıyor

limon çiçeği
sen bilmezsin belki
yoksulların da baharı vardır
ceplerinde değil
yüreklerinin en kuytu yerinde

bir avuç toprakta büyür bazen sevinç
bir pencere önünde
çatlak bir saksıda
üç yaprak
iki tomurcuk
ve koskoca bir gökyüzü

biz böyle öğrendik yaşamayı
azla yetinip
çokça sevmeyi
yarayı saklamadan
ekmeği bölüşmeyi
düşene el vermeyi

çünkü kardeşim
dünya dediğin
biraz ekmek
biraz su
biraz da birbirinin gözlerine bakabilmektir

öyle büyük sözler etme bana
bırak politikacıların kürsülerinde kalsın nutuklar
sen gel
şu limon ağacının altında otur

bak
çiçek açıyor dallar

kimsenin izni yok buna
kimsenin mührü yok
kimse durduramıyor baharı

bir gün
bizim de yüzümüze gülecek gökyüzü
bir gün
çocuklar korkmadan koşacak sokaklarda
bir gün
hiçbir ana
“dön oğlum” diye
ölümün arkasından bakmayacak

işte o gün
bir limon çiçeği daha açacak

ve biz
yoksulluğun içinden geçmiş ellerimizle
sevinci tutacağız

öyle sıkı tutacağız ki
kimse elimizden alamayacak

çünkü hayat
bunca acıya rağmen
inatla güzeldir

ve insan
insan kalabildiği sürece
bahardır.

Hikmet Metin Çavdar