Sürmüştün hükmünü ruhumda istediğin gibi
Sanki senin için gönderildim dünyaya bir elçi gibi
Bir emrine amade kılınmışken bütün ömrüm
Bir tebessümün uğruna feda edilmişti dünün
Oysa köle kılmışsın beni kendi sarayında
Bir pul kadar değerim kalmamış bak nazarında

Sanma ki bu sular durulur bir veda sözüyle
Ağlar gökyüzü bile bu aşkın yorgun gözüyle
Ne bir sitemdir bu sana ne de bir af dileği
Sadece yorulmuş bir kalbin son titreyişi
Kırıldı en sonunda o eğilmeyen direk
Bu kadar ağır yükü taşımıyormuş yürek


​Hüzün şarkıları söyler sonbahar akşamları
Rüzgâr sürükler sokağa dökülen yaprakları
Fani bir üşüme hissi sardı bu bedenimi
Hangi ateş ısıtır artık kırılan kalbimi
Ellerim buz kesmiş adeta, zemheri ortasında
Ruhum çırpınıp durur bu kimsesiz sarsıntıda

Gözlerindeki o yabancıya bak uzun uzun
Belki ordadır sebebi kalbimdeki bu bozgunun
Görünce bıraktığın o enkazın gölgesini
Belki duyarsın içimdeki çığlığın sesini
Gör ki nasıl tükenirmiş insan azar azar
Meğer her ihmalin içimde bir mezar kazar

​Issız gecelerde yokluğuna mahkumum yine
Sessizlik bir kırbaç gibi iniyor yüreğime
Seni yazarak unutuyorum üşümüşlüğümü
Kâğıda döküyorum içimdeki bu kör düğümü
Mürekkep ısınır da her bir hecede sen diye
Yine de kar etmez bu amansız soğuk geceye.

​Yoruldum artık, biliyor musun, sormaktan seneleri
Tükettim yolunda o boynu bükük emelleri
Tek taraflı bir hayatı omuzlamaktan yoruldum
Her adımda biraz daha yalnızlığıma vuruldum
Ağır geldi bu yük, altında ezilmekten
Ben seni sevdikçe, kendi varlığımdan geçtim.

​Neden diye sorma sakın, bak aynaya gör gerçeği
Kimin yıktığını anla içimdeki o çiçeği
Baksın gözlerin o mağrur, o soğuk çehrene
Bak da gör ne bıraktın bu sevdadan geriye
Anladın mı şimdi neden aktığını bu suların
Neden yerle bir olduğunu o yüksek surların

Kapanıyor işte üstüme o ıssız perdeler
Beni bu karanlıkta artık yalnızlık bekler
Sen kendi tahtında, kendi gururunla kal
Benden kalan ne varsa hepsini rüzgâra sal
Bitti artık elçiliğim, bitti bu ağır nöbet
Unutulduğun yerde başlar bende kıyamet

YEŞİLIRMAK