Gel ey gönül! Bırak artık hevâ-yı nâm u nişânı,
Fenâ sarâyına sığmaz bekâ ümîdi cihânın.

Ne tâcın i’tibârı var, ne tahtın istikrârı;
Sabâh olur dağılır hep gurûr-ı hânedânın.

Gümüşten olsa mîzânın, altından olsa kefesi,
Adâlet olmadıkça yok kıymeti o mizânın.

Bir âh ile yıkılmamış hisâr bulunmaz âlemde;
Mazlûmun âhı gizlidir kazâ-yı Kibriyâ’nın.

Yalan, libâs-ı zîb ile hak sûretine bürünür;
Hakîkatin ziyneti yok, kifâyet eyler burhânı.

Ne çok kişi göründü kim cihânı tutmuş elinde;
Bir avuç hâk örttü sonra cümle hükm ü fermânı.

Bugün sana kul görünen yarın döner zamân ile;
Kul olmaz ol kişi ancak Hakk’a veren iz’ânı.

Kanâat ehli aç kalsa gönül hazînesi dolu;
Hırs ehlinin tükenmezmiş serveti de noksânı.

Sakın sanma ki medh ile büyür kişinin kadr ü şânı;
Hak sözü söyleyenindir ebedde dîvânı.

Bir ömür kendin ararsan kendini bulmazsın aslâ;
Kul, Hakk’a vardığı günde bulur hakîkî cânı.

Kibir, serâb-ı sahrâdır; koşan susuz kalır dâim.
Tevâzu, serin bir pınar; içen bulur dermânı.

Ne sağ kalır o günde, ne sol kalır, ne de taraf;
Mîzân bilir kulun yalnız emelini, îmânı.

Ne kavmin adı sorulur, ne şöhretin, ne servetin;
Bir doğru söz yeter bazen kurtarmaya insânı.

Bir lokma helâl ekmekle başı dik duran yoksul,
Bin saraydan yeğ tutulur Hakk’ın yüce dîvânı.

Ey nefs! Bugün övündüğün ne varsa emânettir;
Kabir kapısında söner saltanatın seyrânı.

Mîzân eğrilmez aslâ; eğrilen insân olur.
Hak eksilmez hiçbir dem; eksilen vicdân olur.

Devlet adl ile kâim, cemiyet hayâ ile;
Hayâ çekildi mi artık harâb her hân olur.

Taş üstüne taş koymak medeniyet değildir;
İnsanı doğrultmayan her bina vîrân olur.

Yaz ey kalem! Zamân geçer, hükmün değişmez aslâ:
Bir kavim önce vicdânını kaybeder... sonra cihânı.

Erol Kekeç/06.08.2024Sancaktepe/İST