İnsan biraz yoldur aslında;
doğduğu evin eşiğinden başlayıp
kendi içine kadar uzanan,
uzun, kıvrımlı,
haritası olmayan bir yol.

Ve zaman,
duvara vuran güneşin
gölgesini değiştirmesi gibi,
alır ömrünü sen farkında olmadan.

Ve zaman,
avuçlarından sızan su gibi;
ne kadar sıkarsan sık,
parmaklarının arasından hayallerini
başka mevsimlere akıtır.

En çok kendi yüzümde anladım zamanı.
Alnımdaki çizgiler sadece takvim değildir;
söylenmemiş sözlerin,
yarım kalmış vedaların,
gece yarısı susturulmuş ağlamaların
ince ince açtığı patikalardır.

Her çizginin derinliğinde
farklı bir izin kalıntıları var.
Her çizgi, anbean eksildiğim yerdir;
kendimden uğurlarken bir parçamı
bıraktığım boş istasyon banklarının yalnızlığıdır.

Her çizgide
sevdanın kıyısı,
ölümün sessizliği,
annemin kapıda bekleyen heyecanı,
babamın avucunda taşıdığı yorgunluğun
nasır izleri var.

Ah, annem…

Acılarını
çayın buharında saklardı,
düğmenin deliğinde,
yastığın sökülmüş kenarında,
ocakta ağır ağır kaynayan
çorbanın buğusunda,
akşamdan kalma
sofra bezinin kıvrımında,
pencere önünde
unutulmuş bir saksının
kurumuş toprağında…

En çok da
saçımı okşayan
ellerinin çizgilerinde saklardı.

Ah, babam…

Bir ömrün
taşa, toprağa, demire
değen yerleriydi elleri.

Kim bilir…
Parmaklarının arasındaki
çatlaklarda
kaç kışın soğuğu vardı…

Babam susunca ev susar,
ama o suskunlukta
bütün ömrü konuşurdu.

Kim bilir…
kaç uykusunu
hayatın hesabına
kurban ederdi.

Anladım ki;
meğer zaman,
babaların, annelerin saçlarına
takvim gibi düşermiş.

Ve insan,
bunu fark ettiği anda büyürmüş.

İnsan biraz yoldur aslında;
arkasında ayak izleri,
önünde bilinmeyenler,
içinde dönüp durduğu
eski bir çocukluk.

Gittiği her şehirde
bir parçasını bırakır,
döndüğü her evde
kendinden eksilmiş birini bulur.

İnsan biraz yoldur aslında;
annesinin duası ile başlayan,
babasının sessizliği ile büyüyen,
sevgilinin gözlerinde
yönünü kaybeden…

İnsan bir yoldur!

Bir tren camındaki manzaralar gibi;
hayatının da
aynı yerlerden geçmeyeceğini
çok sonradan anlar.

İnsan bir yoldur;
kimi taşlı,
kimi ıssız,
kimi çiçekli,
kimi uçurum kenarı…

Ama hangi yoldan geçerse geçsin,
ömrünün bir yerinde
kendi izlerine rastlar.

Ve insan yolun sonuna varmaz.

En sonunda
yine kendine varır..

Fırat Yetiş
Ankara