Bir sevdanın izinde,
Gurbette kaldım Leyla’m.
Adın kalbin özünde,
Gizli kalmasın Leyla’m.

Aştım karlı yolları,
Mesken tuttum dağları.
Soldurtma gül bağları,
Ağlatma beni Leyla’m.

Turnalar göç eyliyor,
Baharı kış eyliyor;
Ayrılık suç eyliyor,
Tez affet güzel Leyla’m.

Yıldız saydım sabaha,
Takat kalmadı aha.
Canım kurban bir daha,
Duy feryadımı Leyla’m!

Kimlere ne sorayım?
Ölüm olsan ararım.
Aşksız nasıl durayım?
Bilmez misin ki Leyla’m?

Rüzgâr eser yel gibi,
İçim yanar kor gibi.
Gözüm akar sel gibi,
Doymam ben sana Leyla’m.

Boynum bükülür geçer,
Yürek sökülür geçer,
Ömrüm tükenir geçer;
Yetiş Mecnun’a Leyla’m!

Yıllar savruldu gitti,
Hayat devrildi bitti.
Hasret canıma yetti,
Son bir kez gelsen Leyla’m...

Gönül düştü mezara,
Hasret doldu kalbura.
Kucak açtım fallara;
Ne olur dön gel Leyla’m...

Halilî söyler sözün,
Hiç dert görmesin yüzün,
Yaşla dolmasın düğün;
Gül artık garip Leyla’m.

Halil Kumcu (Halilî)

Şiirden geriye kalan satırlar:

• Hasretin dili yoktur; ama en güzel şiirleri o yazar.
• Kalbin sustuğu yerde türküler konuşmaya başlar.
• Her türkünün bir yarası, her yaranın da susmayan bir türküsü vardır.
• Hasret, sevdanın cezası değil; sadakatin en ağır imtihanıdır.
• Yol bitse de bekleyiş bitmiyorsa, adı aşktır.

6 Ağustos 2026 / Perşembe / Bartın