aslında insanlığın asırlardır içinden geçtiği
o büyük altüst oluşun, bozulmanın ve nizamsızlığın en yalın aynasıdır bu şiir.


dünyaya dengesini kaybettirdiğimiz günden beri doğrunun eğriye, bilgenin cahile, aslanın çakala mahkûm edildiği bir sahnede olmaması gerekenleri seyrediyoruz.


sadece Yunus hoca değil.
bu toprağın ve bu göğün altındaki her dertli sine, alemin bu tersine dönen çarkına kendi dilince bir "neyleyim" şerhi düşmüştür mutlaka.


"rüşvet ile tartılan terazi / O terazinin ipini çeken hırsız” diyerek aynı çürümeyi feryat eden Seyrani, “Tüfek icat oldu, mertlik bozuldu” derken Köroğlu, aslında hilesiz ve hesapsız bir dünyanın sonunu ya o zamanlardan ilan etmişlerdi.


akıl ile deliliğin, merhamet ile zulmün yer değiştirdiği her çağda şairler,
kötülüğün sıradanlaşması karşısında kelimeleri birer siper olarak kullanmıştır.
Dadaloğlu’nun “Ferman padişahın, dağlar bizimdir” resti de,
Karacaoğlan’ın yalan dünyadan murad alamayışındaki o mahzun kabulleniş de hep aynı adalet arayışının, aynı sığınma ihtiyacının yankılarıydı.

çünkü dünya,
iyinin çilesiyle kötünün saltanatını yan yana koyan bir imtihan yeridir. gıybetin sohbet kisvesine büründüğü, emeğin ve alnının terinin karnın gurultusunda" boğulduğu, ibadetin ve erdemin birer külfet gibi görüldüğü bir yerde insan ya aklını kapatıp bu curcunaya teslim olacak ya da o yangının ortasından Yunus hoca gibi, tüm vicdan sahibi şairler gibi doğrunun türküsünü çağıracaktır.


Yine de dünya ne kadar kirlenirse kirlensin,
bu adil olmayan çarkın karşısına kelamı kalemi bir kılıç gibi sallayarak,
daha temiz kalabilmenin savaşı verilmelidir.


Eyvallah güzel yürekli hocam.
Selam olsun o dik duruşa.