Ben beni bilmezken bende göründüm
Erenler kundağa BELEK desinler
İpek urba giydim nâr’a büründüm
Başta sarık sırtta YELEK desinler

Düşünüp taşınıp ben kendi kendim
Haramdan günahtan billâh iğrendim
Yandıkça yüreğim aşkı öğrendim
Döndürün başımı FELEK desinler

Söz verdim Rabbime koyuldum yola
Bülbül yuva kurar en ince dala
Yaradan bahşeyle sırrı bu kula
Erenler gönlünü ÇELEK desinler

Gönlümün odunda hâkk lezzeti var
Görmeyen gözüme cehalet duvar
Şaki’ye sunulsun dergâhta esrâr
Kesmeye gerek yok KELEK desinler

İçimde kor ateş ruhumu yakar
Billurdan dereler deryaya Akar
Bir nazar kalbimi kum ile yıkar
Sahrada oturan ÖRDEK desinler

Başıma vursalar en büyük taşı
Kirpikte saklarım akacak yaşı
Allah Allah desin bu gönül kuşu
Lak lak edip duran LEYLEK desinler

Yaradanım bana Kerem et mutlâk
Hâkk diyorsa diller âmenna bir hâkkp
İrşadın dergahı bu kula otlak
Alevden süt veren İNEK desinler

Çağırıp verseler koklasam bir gül
Gülizar şahındır gariptir bülbül
Taşırım sinemde çıkarmam müşkül
Semerli palanlı EŞEK desinler

Utanır söylemez bu garip fakir
Rahmet kapısında eylerim zikir
Sualler soracak münkirle nekir
Nerede bükülmez BİLEK desinler

Yâ rabbi ne çoktur senin ihsanın
Allah Allah diye inler meydanın
Eşiğinde yatsam şahı merdanın
Vallahi razıyım KÖPEK desinler

Yunus’un elinden tutu verseler
Gözlerinden akan seli silseler
Dergaha çağırıp irşad etseler
Zıplayıp oynarım ŞEBEK desinler

yudumyunus
Yunus Karaçöp
02 02 2010