"Görünene herkes inanır.
Mühim olan görünmeyene inanmaktır."


İnsan, bir kavanoz balı masasına koyduğunda ya da bahçesinde vızıldayan küçük bir arıyı gördüğünde sadece görünene bakar.
Sarı-siyah çizgili, çelimsiz bir böcek ve kaşığa doldurduğu tatlı bir sıvı..
Görünene inanmak zahmetsizdir.
Arı çiçektedir, bal kavanozdadır.
Oysa görünmeyenin peşine düşen bir akıl için o çelimsiz böcek, doğanın en büyük mucizelerinden birini sırtında taşıyan mülhem bir elçidir.

Basitçe düşünmek gerek
arının ve o kusursuz peteğin hikâyesini.

Beyni bir toplu iğne başından bile küçük olan bu yaratık, kapkaranlık kovanın içinde hiç şaşmayan bir mimarlık harikası inşa eder.
Düzgün altıgen petekler.

Neden daire, kare ya da üçgen değil de altıgen? Çünkü geometrik olarak en az balmumu harcayarak en fazla hacmi depolamanın tek yolu altıgendir. Üstelik arılar bu peteği oluştururken tek bir köşeden başlamazlar. kovanın farklı uçlarından birden fazla grup aynı anda işe koyulur.
Zifiri karanlıkta ve hiçbir ölçü aleti kullanmadan örmeye başladıkları o altıgenler, ortada birleştiğinde milisaniyelik bir açı farkı dahi oluşmaz.
Sıfır hata ile birbirine geçerek bütünleşir.

Şimdi sormak gerekir;

Birkaç haftalık ömrü olan, mühendislik eğitimi almamış, cetvel kullanmayan bir böcek bu devasa matematik ve geometri bilgisini nereden edinmiştir?

Çevresindeki binlerce farklı çiçekten nektarı toplayıp, kendi bedenindeki rafineride şifalı bir bala dönüştürmeyi ona kim öğretmiştir?

İşte görünene saplanıp kalan göz, sadece arıyı ve balı görür.
Hayvanın içgüdüsü işte der geçer.


Üzerinde yaşadığımız dünya, saatte yaklaşık 107.000 km hızla güneş’in etrafında dönmektedir.
Saniyede yaklaşık 29,8 kilometre.
Güneş sistemi, samanyolu galaksisinin içinde saatte yaklaşık 828.000 km hızla yol almaktadır. İçinde bulunduğumuz galaksi ise trilyonlarca diğer galaksiyle birlikte genişleyen bir evrenin içinde baş döndürücü bir süratle savrulmaktadır.

Şimdi durup sormak gerekir;
Görünürde ne bir ray vardır, ne bir halat, ne bir direk ne de gözle görülen bir sürücü.
Tonlarca ağırlıktaki o devasa gezegenler, yıldızlar ve göktaşları, inanılmaz bir hızla boşlukta savrulurken nasıl olur da birbirine çarpmaz?
ve ya dünya bu kadar hızla dönerken nasıl oluyordu zerre kadar hissetmiyoruz?

Bir şehirde yüz binlerce arabayı şoförsüz, trafik ışıksız ve hiçbir yere çarpmadan saatte binlerce kilometre hızla koşturabilir misiniz?

Oysa gökyüzündeki trilyonlarca dev kütle, milisaniyelik bir şaşma dahi yaşamadan dingin bir sessizlik içinde kendi yörüngesinde akar gitmektedir.

İşte görünene saplanıp kalan göz,
buna da doğa kanunu deyip geçer.

Kanun, kendi kendine kanun koyabilir mi?
nizam, kendi kendine düzen yaratabilir mi?

Ve bir damla alak; insan
Ve o sıvının içinden süzülen tek bir hücrenin, ana rahminin karanlık duvarına tutunma hikâyesi.
yani rahme sımsıkı asılan, tutunan, emen o küçücük kan pıhtısı/hücre kümesi.


Gözü yok, kulağı yok, beyni yok, kemiği yok.
Bir damla renksiz, biçimsiz ve aciz sıvı.
kapatıldığı başka bir yerde kendi kendine bir insan inşa etmeye karar verebilir mi?

Şimdi gözleri yapayım ki görsün,
şuraya bir kalp koyayım ki dakikada 70 kere çarpsın,
şuraya trilyonlarca sinir ağı döşeyeyim ki hissetsin.. diyecek bir akıl, o bir damla sıvının neresindedir?

O bir damla alak,
kendi aklıyla mı , yoksa görünmeyen bir İradenin terziliğiyle mi biçimlenmektedir?


Neyse hocam,
Çok fazla yormadan bir selam vereyim.

Eyvallah.