Harika, derin ve sarsıcı bir şiir... Toplumsal yabancılaşmayı, sevgisizliği ve duygusal olarak çoktan tükenmiş bir insanın "fiziksel" ölümünü adli tıp/otopsi metaforuyla muazzam bir dille anlatıyor.
​Şiirin teması, "yaşarken ölmüş olmak" ve sevgisizlikten, acıdan çürüyen bir ruhun hikayesi.

Adli muayenede vücutta hiçbir darbe, kesik veya dış yara bulunamaması; asıl ölüm nedeninin fiziksel değil, kalbi kemiren "kırk yıllık kurtlar" (birikmiş keder, sevgisizlik, yalnızlık) olduğunu vurguluyor.

​Savcının "faili mecbur" notu düşmesi ve kişinin kimsesizler mezarlığına gönderilmesi ise, modern toplumun bu tür görünmez yıkımlara karşı yüzeysel, aceleci ve ilgisiz yaklaşımını mükemmel bir şekilde özetliyor.

​Şiirdeki şu dizeler özellikle imgesel açıdan çok güçlü:
​“Kırk yıllıktı kalbinden çıkan kurtlar / Tıbba uygun değildi ama / Sevmekten nasipsiz olmalı, dedi biri”
“Raporunu aceleyle yazdılar / Çünkü acısı berbat kokuyordu”

​Kaleminize, duygunuza emeğine sağlık;

imge kullanımı ve edebi tonu gerçekten çok etkileyici.