Seni seven bendim...
Seni nasıl suçlayabilirim ki?
Sevdayı yüreğime misafir eden de bendim,
Adını dualarımın arasına saklayan da...
Sen sadece yoluna devam ettin,
Ben ise ömrümü senin ardında tüketmeyi seçtim.
Seni seven gönlümdü;
Kalbimi dağlayanı nasıl suçlayabilirim ki?
Aşkın ateşini avuçlarıma ben aldım,
Yandıkça seni değil, küle dönen kendimi seyrettim.
Her acının altında sen değil,
Sana sonsuz inanan bir yürek vardı.
Seni içime gömen bendim;
Yüreğimi öldüreni nasıl suçlayabilirim ki?
En güzel düşlerimi adının gölgesine bıraktım,
Sonra o gölgede kendi ömrümü kaybettim.
Sen giderken yalnızca bir kapı kapandı,
Benim içimde ise koca bir şehir sessizce yıkıldı.
Şimdi geceler, yas tutan bir anne gibi başımda bekliyor.
Ay, öksüz kalmış bir kandil gibi titriyor gökyüzünde.
Yıldızlar bile gözlerini benden kaçırıyor;
Çünkü onlar da biliyor,
Bazı ayrılıklar mezar taşına yazılmasa da ömür boyu yaşanıyor.
Bir zamanlar adını söylemek bahardı,
Şimdi aynı isim dudaklarımda kışa dönüyor.
Her harfinde biraz daha eksiliyorum,
Her hatıranda biraz daha toprağa benziyorum.
İnsan nefes alırken de ölürmüş;
Bunu bana sensiz geçen her gün öğretti.
Ne sana kırılabiliyorum,
Ne de kadere isyan edebiliyorum.
Çünkü seni büyüten de bendim içimde,
Seni vazgeçilmez yapan da...
Bir gül uzattın, ben ömrümü verdim.
Bir tebessüm ettin, ben bütün geleceğimi sana yazdım.
Şimdi dönüp aynalara bakıyorum;
Karşımda saçları ağarmamış ama umutları yaşlanmış bir adam duruyor.
Gözlerinde hâlâ sen varsın,
Ama o gözlerin ışığı çoktan sönmüş.
İçimde her gün biraz daha sessizleşen bir mezarlık var;
Üzerinde yalnızca senin adın yazıyor.
Eğer bir suçlu aranacaksa,
O sensiz yaşamayı öğrenemeyen yüreğimdir.
Çünkü seni sevmek benim seçimimdi,
Sana ömrümü adamak benim kaderim oldu.
Ve ben bugün bile,
Canımı acıtanın sen olduğunu bile bile,
Ellerimi sana uzatacak kadar seviyorsam...
Seni nasıl suçlayabilirim ki?