Umut,

Yarının güzel olacağına inanmak değildir.

Bugünün zorluğuna rağmen

Yarını hak edecek bir adım atmaktır.

İnsan,

Karanlıktan korktuğu için değil,

Işığa yürümekten vazgeçtiği için kaybeder.

Çünkü ışık,

Yerinde duranlara gelmez.

Ona doğru yürüyenleri bulur.

Tohum,

Toprağın altında

Güneşi görmez.

Ama yine de kök salar.

Çünkü umut,

Gördüğüne değil,

İnandığına emek vermektir.

Bir duvarın önünde durduğunda

İki seçeneğin vardır.

Ya onu kader diye kabullenirsin,

Ya da ilk taşı yerinden oynatırsın.

Belki o gün yıkılmaz.

Belki ertesi gün de.

Ama hiçbir duvar,

İlk taşı yerinden oynatanı unutmaz.

İnsan da böyledir.

Bir kez ayağa kalktı mı,

Düşmek eskisi kadar korkutmaz.

Bir kez "yeniden" dedi mi,

Yenilgi eskisi kadar güçlü değildir.

O yüzden,

Umut,

Boş bir teselli değildir.

Alnındaki terdir.

Vazgeçmeyen dizlerindir.

Titreyen ellerinle

Yine de uzattığın o ilk adımdır.

Ve bil ki,

Hayat,

En güçlü olanları değil,

Her şeye rağmen yeniden başlayabilenleri hatırlar.

Çünkü umut,

Bir his değildir.

İnsan, onu her gün

Kendi elleriyle inşa ettiği sürece

Yaşayan bir hakikattir.