Babamın avucunda
pas tutmuş bir çivi vardı.

"Atma," dedi.

"Duvar yıkılır.

Demir hatırlar."

Bir fabrikanın sabahı
güneşten önce öter.

Siren,
şehirden erkencidir.

Kapılar açılır.

İçeri girenler

çocuklarının yarınını
bırakırlar vardiyaya.

Bir dokuma tezgâhının
ince bir sabrı vardır.

İplik kopunca

makine susmaz.

Yalnız

işçinin kalbi

bir anlığına durur.

Maden
karanlığı üretmez.

Karanlık,

işçinin sırtında
çoğalır.

Her kömür parçasında
bir yüz izi,

her yüz izinde

silinmeyen bir akşam.

Çatlamış avuçlarda

paranın satın alamadığı

ağır bir vakar vardı.

Bir kadın,

ekmek yoğururken

hamura

yarının inadını da katar.

Bir çocuk,

babasının iş ayakkabısını giyer.

İki adım yürür.

Ayakkabı büyük gelir.

Yoksulluk ise

tam ayağına göredir.

Umut,

duvara asılan

bir kelime değildir.

Akşam paydosunda

omuz omuza çıktığımızda

birbirimize bıraktığımız

son gülümsemedir.

Bir gün

omuzlarımızdan

yalnız yük değil,

şehrin kamburu da kalkacak.

Bir gün

bacalar

göğe is değil,

sessizliği savuracak.

Meydanlarda

en yüksek yere

mermer değil,

ayak izlerimiz çıkacak.

İşte o gün

bir ressam

renk aramayacak.

Çünkü mavi

işçinin gözlerinde,

kızıl

avuç çizgilerinde duracak.

Ve dünya,

ilk kez,

kendi yüzünü

alın teriyle

boyayacak.