II. BÂB

Riyâ çarşı kurup sattı hakîkat cevherin,
Alan çok oldu ammâ anlayan bî-müşterî.

Her âdem özünü methedip âlemi zemm eyledi,
Kusur aynada kaldı, yüz arındı sanıldı.

Libâs-ı zühde büründü nice nefs-i bî-emân,
Hırka eskidi ammâ eskimedi ihtirâs.

Hak nâmı diller üzre gezer bir mübârek ism iken,
Nefis onu bayrak edip menfaate yol açtı.

Secde uzadı, saf çoğaldı, kubbeler göğe erdi;
Lâkin bir yetim tebessümü kadar yükselmedi.

Mihrap önünde titreyen nice sesler işittim;
Mazlumun kapısında o seslerden eser yok.

İlim dedikleri şey hikmet ile süslenmeyince,
Yük olur sahibine, kandil olmaz karanlığa.

Söz cevherdir dediler, doğru söylediler velî;
Cevher, sarrafa düşmeyince kıymeti bilinmedi.

Bir lokma bölüşmeyen el, kürsüde cömert kesildi;
İnfakın adı kaldı, ihlâsı gurbet gördü.

Her yüz gülen dost olmaz, her ağlayan mazlum değil;
Kalbi tartmayan göz, sûrete aldanır gider.

Nîmet emânet iken ganîmet sandı çoğu kimse;
Şükür çekildi aradan, hırs kurdu tahtını.

Kimi susarak eğildi, kimi eğilerek yükseldi;
İzzet, ikisinin de yoluna uğramadı.

Misk kokusu sürünmekle gönül gülşen olmaz;
Bir güzel ahlâk, bin güzel sözden evlâdır.

Köprüler kurduk dediler şehirden şehre varıldı;
Gönülden gönüle giden yol virâne bırakıldı.

Her devirde bir pazar kurulur dünya içinde;
Bu çağın pazarı, vicdanın satıldığı yerdir.

Bir altın uğruna eğrilen mîzân düzelmez sonra;
Terazi pas tutunca kantar da doğrulmaz.

Kılıç paslanır bilenir, demir yeniden dövülür;
Vicdan pas tutunca ateş dahi arıtamaz.

Ey hak yoluna çıktığın iddiasında bulunan!
Evvel kendi nefsini geç, sonra cihâna hükmet.

Çarşıda her meta satılır, alanı da bulunur;
Vicdan bir kez satılırsa, bir daha geri alınmaz.

Erol Kekeç/28.07.2026/Sancaktepe/İST