I. BÂB

Mîzân eğilse doğru dahi töhmet altında kalır,
Kırılmaz evvelâ kılıç; evvel kırılan i’tibâr.

Bir kavmi yıkmaz âfet-i dehr ü sipâh-ı düşmenân,
Evvel yıkar içten içe gevşeyen erkân-ı kâr.

Adl üzre durur mülk, bu hikmet ezelden vârid olmuş;
Temel çürürse kubbeye fayda vermez seng ü hâr.

Hak nâmını dilden düşürmez nice ehl-i da’vâ kim,
Mîzân kurulduğunda görünür kimin yükü ağır.

Bir elde tesbîh, bir elde mîzân bozan menfaat;
Zâhirde nûr görünür, bâtında karanlık bahâr.

Her sûreti hak sanma, her sözü hikmet bilme;
Çok parlayan billûr olur, cevher ise bî-gubâr.

Âyîneyi kırmak ile çehre değişmez ey gönül;
Nefsin yüzü değişmedikçe eksilmez inkisâr.

Bir kavle bin yemin edenin hükmüne aldanma;
Sadâkatin mührü lisânda değil, ahd ü karâr.

Rütbe ile büyümez kişi, mansıb ile yücelmez;
İnsanı azîz eyleyen doğruluk ile vakâr.

Meydân dolu nârâ ise hak görünür zannetme;
Bir tek sükût bazen erişir bin gürûh-ı şîve-kâr.

Gür ses ile hak bâtılı birbirine katmazlar;
Hak, sessiz doğan fecirdir; yalan, çabuk sönen şerâr.

Sarayın kapısı geniş, vicdanın kapısı dardır;
Her giren içeri varır, her çıkan olmaz rüstgâr.

Bir hak yenildiği zaman yalnız mazlum incinmez;
Mîzânın kolu titrer, arş işitir o âh ü zâr.

İhsânı reklam eyleyen ihsânı eksiltmiş olur;
Gölgesini satan ağaç meyvesini de kurutur.

Nîmet emânettir kula, şöhret dahi bir imtihân;
Kendini mâlik sananın sermâyesi hep inkisâr.

Zannetme ki devrân döner yalnızca takvim yaprağı;
İnsan dönmeyince Hakk’a, dönen yalnız rûzigâr.

Mîzân bozuldu bir kere, her şey yerinden oynadı;
İnsan alçaldı bir kere, gölgesi ayyuka çıktı çoğu defa...

Erol Kekeç/27.07.2026/Sancaktepe/İST