Ben...
Yönleri kendi adıyla terbiye eden,
Bulutların paltolarında görünmeyen bir yüz saklayanım...
Ben ki yürüdüğümde,
Yollar adımlarımı dinlemeyi öğrenir,
Ve şeyler, sessizliğimden doğarken
Nasıl kulak verileceğini anlar.


Ben bir kızım...
Rüzgârla uzak bir akrabalığım var,
Kayboluştan söylenmeyen bir hikmetim,
Ve özlemden bir yurdum-
Ne zaman ona yaklaşsam
Uzaklaşır...
Sanki artık eskisi gibi dönmeyeceğimi bilir.


Ey rüzgâr kervanları...
Beni de alın yanınıza...
Varmak için değil,
Yönler arasında kaybolduğunda kalbimi izlemek için,
Haritaları yanlış okuduğunda,
Yolun gördüğümüz değil,
Hissettiğimiz şey olduğuna inandığında.


Beni götürün...
Adı olmayan o diyarlara,
Kızların adlarını suya yazdığı
Ve boğulmaktan korkmadığı yerlere;
Gözlerin birer ayna olduğu
Ama asla yalan söylemediği yerlere.


Ben bir kızım...
İçimde her rüzgâr estiğinde
Eski yapraklarım dökülür,
Ve başka bir ağaç açığa çıkar-
Kendimden sakladığım.


Ben bir kızım...
Her gün kendim olmayı öğrenirim,
Kendi gölgemden çıkmayı
Ve tek başıma yürümeyi...
Sanki yeni bir doğumu deniyorum,
Annesiz,
Hafızasız.


Ey rüzgâr kervanları,
Sandığınız kadar hafif değilim;
Göğsümde yıkılmış şehirler var,
Sesimde varamayanların çağrıları,
Ve gözlerimde
Bekleyişin yastığına baş koymuş
Uzun bir gece.


Ama ben...
Sanki kurtulmuşum gibi görünmeyi bilirim,
Sanki bütün bunları
Tek bir gülümsemeyle aşmışım gibi.


Ben bir kızım...
Aşkın bir vaat değil, bir yolculuk olduğunu bilen;
Bir elin diğerini tutması değil,
İki gölgenin
Aralarındaki ışığı kırmadan
Ayrılmayı öğrenmesidir.


Ben bir kızım...
Her sevdiğimde
Adımdan bir parça kaybederim,
Ve kalbin
Kimseye ait olmadığını keşfederim-
Herkes sadece içinden geçer.


Ey rüzgâr kervanları...
Bana yüzsüz olmayı öğretin,
Yönlerde erimeyi
Düşmeden...
Nasıl çoğul olabileceğimi,
Bitmeyen bir hikâye gibi,
Ve nasıl az olabileceğimi,
Yokluğun avucunda bir an gibi.


Ben bir kızım...
Ağladığımda mevsimler dökülür gözlerimden,
Güldüğümde ise
Göğsümde görünmeyen bahçeler çiçek açar.


Ben bir kızım...
Bir yurt aramaz,
Çünkü...
Her sevdiği şey
Onun yurdu olur.


Ey rüzgâr kervanları...
Beni alın...
Artık durmaktan yoruldum
Tek bir yerde yaşayan bu bedenden;
Oysa ruhum
Her gece yolculuğa çıkar
Ve geri dönmez.


Beni alın...
Kimsenin beni tanımadığı yerlere,
Yeniden öğreneyim diye
Adımı yazmayı,
Kendimden korkmayan
Ve rüzgârdan ürkmeyen
Bir kız olmayı.


Silva bozan ✍🏻