Sanki benimleydin...
Bir hatıra gibi değil,
Ruhumun başka bir derisi gibi,
Gizli bir isim gibi-
Ağzımda sakladığım,
Söylemeye korktuğum;
Dünya daralır diye.



Sanki oradaydın...
Kendime takıldığım anlarda,
Kalbimi yollardan toplarken
Kalabalıkta oyuncağını kaybetmiş
Bir çocuk gibi;
Sen geldin,
Kırıklarımı ışıktan bir iplikle topladın
Ve dedin ki:
"Kalk... ben buradayım."


Eski yaralarımın arasında dolaşırdın,
Onları bilirdin-
Bir annenin çocuklarının adını bildiği gibi;
Üzerlerine dokunurdun,
Acı olmaktan utanır
Ve erirlerdi...
Sanki acı
Sadece senin ellerinde erimek için yaratılmıştı.



Gündüzü dökerdin acıma,
Sıradan bir gün gibi değil,
Gecikmiş bir bahar gibi;
Beni yarı yolda bırakan
Bütün mevsimler adına özür dileyen.
Ben de gülümserdim...
Ve inanırdım
Kalbimin hâlâ sevmeye elverişli olduğuna.



Elin dudaklarımda kalırdı...
Engellemek için değil,
Beni tercüme etmek için;
Benim yerime şöyle demek için:
"Bu bir kız...
Sessizlikten yorulmuş,
Bu yüzden seninle konuşmaya gelmiş."



Sanki sen,
Hiç gelmemiş barıştın-
Ama
Hayatımdan geçtiğinde
Göğsümde küçük bir ateşkes bıraktın;
Bana yeterdi
Kalan ömrümü onunla geçirmek.



Sanki gerçek sendin,
Benden geçen herkes
Işığın rolünü becerememiş bir gölgeydi;
Kalpleri
Kapalı pencerelerdi,
Ve yalnız sen
Bir kapıydın.



Ben...
Dokunuştan sakınmayı öğrenmişken,
Nasıl inandım ellerine?
Kalbimi nasıl koydum
Parmaklarının arasına
Titremeden?



Ben...
Boğulmaktan korkarken,
Nasıl bir denize dönüştüm
Adımı çağırdığında?




Gözlerimde
İlk hayrettin,
Sesimde
Utanmayan bir titreme,
Kalbimde
Söylenmeyen bir hakikattin...
Yaşanan.



Ellerin...
Dünyaya kapattığım kapımın
Tek vuruşuydu;
Ve dokunuşun
Uzun bir kaostan sonra
Ruhumu yeniden düzenlerdi.



Ey sen...
En güzel olduğumda bana benzeyen,
Ağladığımda gözyaşsız yine bana benzeyen kadın
Nasıl buldun yolunu bana
Bunca kayboluşun içinde?
Nasıl sevdirdin beni bana,
Beni sevdiğin için?



Sanki benimleydin...
Ve hâlâ öylesin-
Göğsümde uyuyan bir sır gibi,
Açığa vurmak istemediğim;
Bir şarkı gibi,
Bittiğinde yeniden başlayan.



Sanki sen...
Benim-
Sonunda bulduğum,
Beni incitmeyen bir kopyamdın.



Ve ne zaman
"Sen yoksun" demeye kalksam...
Seni bulurum,
Beni içimden yazarken
Ve fısıldarken:
"Ben buradayım...
Senin içinde,
Ve hiçbir yere
İhtiyacım yok."





Silva bozan ✍🏻