Ben ve gece... ve hüzün üçüncümüz,
Aynı karanlığın sofrasını paylaşır,
Sessizliğimizi bölüşürüz...
Sanki gurbet elde soğuyan
Bir yabancının ekmeği gibi.


Ben bir kızım...
Işığın hafızasında yürürüm,
Ama kendime her yaklaştığımda
Kendi gölgeme takılır,
İçime doğru daha derine düşerim;
Sanki içim, kapısız bir vatan.


Gece uzun... bitmez,
Sanki gelip geçenlerin nefeslerinden dokunmuş,
Sahiplerine ulaşmamış mektuplardan,
Ve kapılarda
Son vasiyetlerini bırakıp
Hiç var olmamış gibi hafifçe giden kalplerden.


Ve hüzün...
Sandığımız gibi bir misafir değil,
İlk evin sahibidir;
Göğsümde, yeri bilenin güveniyle oturur,
Paltosunu nabzıma asar-
Sanki ben onun eski hafızasıyım.


Ben ve ay, gurbetin ikizleriyiz:
O, yüksekliğinde yalnız,
Ben, düşüşümde yalnız;
İkimiz de bize benzeyen bir yüz ararız,
Ama yalnızca Yokluğun,
tahammül edemeyeceğimiz kadar derin
Yansımasını buluruz.


Bazen
Gökyüzüne bakarım,
Yorgun soruların kırdığı eski bir cam gibi
Parçalandığını görürüm;
Ve geceyi, ağır bir sessizlikle ağlarken...
Onun gözyaşını silen yoktur,
Rüzgârdan başka
Geçip giderken sanki farkında değilmiş gibi.


Ben tam değilim,
Ben buradan geçmiş bir kızın iziyim;
Gölgesini kaldırımlarda bırakmış
Ve gitmiş...
Ne kesinlikle, ne de bir yolla.


Ey gece...
Neden beni her kucakladığında
Daha iyi öğreniyorum kaybolmayı?
Ve neden her güldüğümde
Sesim sevincin ortasında kırılıyor-
Sanki sevinç, tamamlanmayı kaldıramaz?


Ay bana benzer...
Yarasını saklamak için yalnızca ışığı vardır;
Ama gizlice
Gökyüzünün omzunda yavaşça kanar,
Kimse görmeden.


Ben...
Varlığın kucağında bir yabancıyım,
Sanki kader kitabından düşmüş bir fikir,
Ona bir başlık bulamamışlar da
Unutuşa benzeyen bir ad vermişler:
Sessizce hüzünlenmeyi öğrenen bir kadın.


Ve gecenin sonunda...
Her şey uyuduğunda,
Kendimle oturur,
Hayal kırıklıklarını bir bir sayarız-
Sönmeyen ama aydınlatmayan yıldızlar gibi.


Sonra derim:
Ey kalbim... zararı yok,
Bu hüzün de
Bir gün hafifleyecek,
Bir hatıra gibi geçip gidecek,
Ve unutuşun omzunda uyuyacak.


Silva bozan ✍🏻