1
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
53
Okunma
Oda küçüktü duvar da ince.
Düşünceler içimde sıkışmıştı.
Konsolun üstünde kolonyası,
Altından süzülen eski dumanı.
Dağılmasın diye uyandım,
Kapattım pencerenin camını.
Köşe başında ağlayan ağaç,
Kar tanelerinde kaybolmuştu.
Babaannemin uçuşan saçları,
Ansızın beni bahçeye çağırdı.
Sokak lambasının gölgesinde,
Titredi ışık kuyunun içine.
Küçük odamın perdesini açtım.
Saçılan parıltılarda öylece.
Süzülen dumana doğru baktım.
Ben seninleydim, sen kiminle?
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz