Bir gece sessizce düştü gözümden yaşlar,
Kimse duymadı, kimse bilmedi.
Bir damla yaş değildi aslında,
Yıllardır içimde büyüttüğüm
Koca bir dünyanın enkazıydı.

Ben ağlamadım sanıyordum kendimi,
Meğer her susuşum bir gözyaşıymış.
Her “iyiyim” deyişimde
Bir parçam biraz daha eksilmiş,
Her gülüşümün ardında
Bir başka hüzün saklanmış.

Gözyaşı dedikleri nedir ki?
Bazen bir annenin duasıdır,
Bazen geceye emanet edilen
Kimselere anlatılmamış bir sırdır.
Bazen gidenin ardından
Kapının eşiğinde kalan son bakıştır,
Bazen de insanın
Kendi içinde kayboluşudur.

Bir damla yaş düşer yanağına,
Sanırsın ki yağmur yağmaktadır.
Oysa gökyüzü değil ağlayan,
İçinde yıllardır susturduğun
O çocuk ağlamaktadır.

Kim bilir kaç gece
Yastığa başını koyup sustun?
Kim bilir kaç kez
“Geçer” deyip kendini kandırdın?
Kaç sabah uyandın
Gözlerin şiş, kalbin yorgun,
Ve kimse anlamasın diye
Gülümsemeyi yeniden öğrendin?

Ben öğrendim susmayı,
Hem de konuşacak çok şeyim varken.
Öğrendim gitmemeyi,
Herkes giderken.
Öğrendim beklemeyi,
Dönecek kimsem yokken.
Ve öğrendim ağlamayı,
Kimseler görmeden.

Çünkü bazı gözyaşları vardır,
Düşmez yere.
İnsanın içinde birikir,
Kalbinin en kuytu köşesinde
Sessiz bir göl olur.
Ne kurur zamanla,
Ne de taşar dışarı.
Sadece insanın içine bakınca
Orada olduğunu anlarsın.

Bir zamanlar seni bekleyen
Bir pencere vardı içimde.
Her akşam perdeyi aralayıp
Yollarına bakardım.
Belki gelirsin diye
Bir ışık yakardım gecelerde.
Sen gelmedin.
Ben de bir gün
O ışığı söndürdüm.

İşte o gece
İlk kez bir gözyaşı düştü içime.
Yanağımdan süzülmedi,
Kimse görmedi.
Ama ben anladım;
Bazı vedalar kapıdan çıkmaz,
İnsanın kalbinden geçer.

Sen gittin,
Ben kaldım.

Ama öyle kolay olmadı kalmak.
Bir insanın kendinde kalması
Bazen dünyada kalmasından zordur.
Çünkü insan,
Kendinden kaçamadığı gecelerde
En büyük savaşını verir.

Ben seni unutmadım.
Sadece adını daha az söyledim.
Sadece sokaklarda seni aramaktan vazgeçtim.
Sadece eski şarkıları
Biraz daha sessiz dinledim.
Sadece gözlerimi kapattığımda
Seni görmemeyi öğrendim.

Unutmak mı?

Hayır.

İnsan sevdiğini unutmaz.
Sadece onunla yaşamayı öğrenir.
Bir fotoğrafın kenarında,
Bir şarkının nakaratında,
Bir kokunun ansızın getirdiği
Eski bir akşamda
Yeniden bulur onu.

Sonra bir gözyaşı...

Yine o tanıdık misafir.

Sessizce gelir,
Kapıyı çalmaz.
İzin istemez.
Düşer gözlerinden
Ve sana yıllar önce
Kim olduğunu hatırlatır.

Bazen bir gözyaşı
Bir ömrün özetidir.

İçinde çocukluğun vardır,
Kaybettiğin insanların sesi,
Söylenmemiş sözlerin ağırlığı,
Yarım kalmış aşklar,
Geri dönmeyen yollar,
Kapanmayan kapılar...

Bir damla yaşta
Koca bir hayat saklıdır.

Ve kimse bilmez.

Kimse bilmez
İnsanların neden sustuğunu.
Kimse bilmez
Birinin neden ansızın dalıp gittiğini.
Kimse bilmez
Gülümseyen bir yüzün
Arkasında kaç gece saklandığını.

Belki de bu yüzden
Kimseyi yargılamamak gerek.

Çünkü herkes
Kendi içinde görünmeyen
Bir savaş taşır.

Kimi susarak ağlar,
Kimi gülerek.
Kimi kalabalıkların içinde,
Kimi kendi odasında.
Kimi bir dostun omzunda,
Kimi de yalnızca
Allah’a anlatır derdini.

Ve bazen
En güzel gözyaşıdır
İnsanın Rabbine dökülen.

Çünkü insan,
Herkese anlatamadığını
O’na anlatır.
Dili susar,
Kalbi konuşur.
Gözlerinden yaşlar süzülür
Ve insan ilk kez
Yükünü bırakır.

Belki de gözyaşı
Zayıflık değildir.

Belki insanın
Hâlâ hissedebildiğinin kanıtıdır.

Kalbi taşlaşmamış olanın,
Sevmekten korkmayanın,
Kaybettiğinde acıyabilenin,
Bir başkasının derdine
Kendi derdi gibi yanabilenin
Sessiz imzasıdır gözyaşı.

Ben ağladım.

Hem de çok ağladım.

Ama kimse bilmedi.

Gecelerin karanlığına bıraktım
İçimde biriken bütün kelimeleri.
Duvarlara anlattım seni.
Pencerelere sordum nerede olduğunu.
Yolların sessizliğine
Adını fısıldadım.

Cevap gelmedi.

Sonra anladım;

Bazı soruların cevabı yoktur.
Bazı insanlar geri dönmez.
Bazı hikâyeler tamamlanmaz.
Bazı aşklar kavuşmadan da
Bir ömür sürer.

Ve bazı gözyaşları
Kurusa bile
İzini bırakır.

Yıllar geçer,
İnsan değişir,
Saçlarına aklar düşer.
Bir zamanlar canını yakan şeyler
Belki artık acıtmaz.

Ama bir gün...

Hiç beklemediğin bir anda
Bir şarkı çalar.

Bir koku gelir uzaktan.
Bir sokaktan geçersin.
Bir pencere görürsün.
Bir çift göz ilişir gözlerine.

Ve kalbin
Yıllar önce bıraktığın yere döner.

O an anlarsın;

Bazı yaralar kapanmaz,
Sadece sessizleşir.

Ve gözyaşı
Yıllar sonra bile
Aynı yerden akar.

Ben artık ağlamıyorum,
Diyenlere inanma.

Çünkü en çok
“Ben ağlamıyorum” diyenlerin
Gözlerinde birikmiştir
Dünyanın bütün yağmurları.

Onlar sadece
Yaşlarını saklamayı öğrenmiştir.

Gülüşlerinin arkasına,
Cümlelerinin arasına,
Bir “iyiyim” kelimesinin içine
Koca bir yalnızlık gizlemişlerdir.

Bir gün biri gelir,
Hiçbir şey sormadan
Gözlerinin içine bakar.

İşte o zaman
Bütün duvarların yıkılır.

Çünkü insanın
En çok ihtiyacı olan şey
Bazen anlaşılmaktır.

Birinin gelip
“Sen yoruldun,” demesidir.

“Artık ağlayabilirsin,” demesidir.

Ve sen...

Yıllardır tuttuğun
O ilk gözyaşını bırakırsın.

Düşer yanağına.

Sonra bir tane daha.

Bir tane daha...

Ve anlarsın ki
İnsan bazen ağlayınca
Daha çok kırılmaz.

Aksine...

İçinde yıllardır taşıdığı
Ağırlıktan kurtulur.

Gözyaşı akar,
Acı biraz azalır.

Kalp susar.

Gece hafifler.

Ve sabah...

Belki yine güneş doğar.

Belki yine hayat devam eder.

Belki giden dönmez.

Belki kaybettiğin geri gelmez.

Belki geçmiş
Bir daha asla değişmez.

Ama sen değişirsin.

Bir gün
Aynaya bakarsın.

Gözlerinde eski hüzün yoktur.

Yaraların hâlâ oradadır
Ama artık kanamıyordur.

Ve o zaman anlarsın;

İnsan,
Bütün gözyaşlarını döktükten sonra
Yeniden doğmayı öğrenir.

Çünkü her yağmurun
Bir sonu vardır.

Her gecenin
Bir sabahı.

Her yaranın
Bir hatırası.

Ve her gözyaşının
Bir hikâyesi...

Benim hikâyemse
Bir damla yaşta saklı.

Kimse bilmesin.

Kimse sormasın.

Bırakın aksın
İçimde biriken yıllar.

Bırakın yağmur olsun gözlerim,
Bırakın sussun dilim.

Çünkü bazı şeyler
Anlatılmaz.

Bazı acılar
Kelimeye sığmaz.

Bazı vedalar
Cümleyle bitmez.

Bazı insanlar
Kalpten hiç gitmez.

Ve bazı gözyaşları...

İnsanın gözünden değil,

Ömründen akar.

Bir damlasında
Bir çocukluk,

Bir damlasında
Bir aşk,

Bir damlasında
Bir veda,

Bir damlasında
Koca bir hayat vardır.

Benim gözyaşım da
İşte böyle bir şey...

Düşerken sessiz,

İçimde gürültülü.

Kimselere görünmez,

Ama bana
Her şeyi hatırlatır.

Ve ben her ağladığımda
Biraz daha eksilmem.

Aksine...

Biraz daha kendime dönerim.

Çünkü artık biliyorum;

Gözyaşı bazen
Kaybetmenin değil,

İçinde hâlâ sevgi kaldığının
En güzel kanıtıdır...

Ufuk Güney