2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
146
Okunma
Bir insan gördüm usta, dinden ırktan arınmış;
Akıttı gözyaşını, yazdım aynı kalemle.
Teslim olmuş Mevla’ya, rahmetine barınmış…
Dünyaya suretini çizdim aynı kalemle.
Acıkıyor susuyor; kimi zaman gülüyor,
Merhamet ne zulüm ne tamamını biliyor.
Benim gibi yaşlanıp benim gibi ölüyor,
Onun da mezarını kazdım aynı kalemle.
Düşündüm farkımız ne; ikimiz de faniyiz,
Kimi zaman mazlumuz kimi zaman caniyiz,
Bazen bir muharibiz bazen ise baniyiz,
Matematikti hayat çözdüm aynı kalemle.
Dedim gitme öteye, aynada bak yüzüne
Dedim aynı kalem bu, bak kaşına gözüne…
Oturdum insanlığın ah o munis dizine
Sevdim aynı kalemle, kızdım aynı kalemle.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
