Çıktım İstanbul’un sokaklarına
Düşürdüğün gölgeleri topluyorum
Eyüp Sultan’da biraz üşüyorum
Boğaz’da sallanıyor iplerim
Bir balığın oltasına düşüyorum

Köy çocukları saklanıyor kuytularıma
Uzakta bir darağacı görüyorum
Sen çağırıyorsun, ben yürüyorum

Bir ölünün başucundasın
Soğukluğu ile ürperiyorsun bir ölünün
Ölen her şey gibi sevimsizim ben
Saçlarım dağınık yüzüm kül rengi
Tabutumun başında seninle bekliyorum
Sonra girip bir bebeğin ruhuna
Merhametine emekliyorum

Kah Eyyüb’ün yaralarıyla
Kah Yakub’un gözyaşlarıyla konuşuyor
Bazen de Yusuf diyen bir kuyu oluyorum
Toplanıyor bütün lanetler kuyuda
Kendimi kuyulara atamıyorum
Kuyunun da maşuku Yusuf’tu
Anlatamıyorum

Çıktım İstanbul’un sokaklarına
Düşürdüğün gölgeleri topluyorum
Elim bin kez dikenlere batıyor
Kanıyor gözbebeğinden vuslat
Hasret yiyor iştiyak içiyor
Doyamıyorum
Ne olur göm beni merhametine
Yerine kimseyi koyamıyorum