9
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
131
Okunma
Eriyen mum gibiyim sevdanın karşısında,
karanlıkta yansıyan gölgeni büyütmeye çalışıyorum.
Şamdana damlayan her parçam
biraz daha olgunlaştırıyor beni.
Senin şekline bürünüyor dünyam,
uzattıkça ısıtıyorum ellerini.
Yansıyan her parçanı
çiziyorum boş duvarlara.
Belki de bu yüzden
her gece biraz daha eksiliyorum,
sana ulaşan ışık olayım diye.
Alevim titredikçe
duvarlara düşen gölgen büyüyor.
Ben küçüldükçe
sen çoğalıyorsun içimde.
Bir damla daha süzülüyor şamdandan,
Avuçlarımda kalan sıcaklığın
gecenin soğuğuna direniyor.
Sonra anlıyorum;
İnsan bazen sevdiğine yaklaşırken
kendinden uzaklaşıyor.
Ben eridikçe
senin suretine dönüşüyor içimdeki dünya.
Ve sabaha karşı
duvarlarda yalnızca sen kalıyorsun.
Ben ise
kendi ışığımın içinde
sessizce tükeniyorum.
Gölgesiz
5.0
100% (11)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.