Gittim ben.
"Neden?" diye sorma.
Cevap verecek kadar bile tahammülüm kalmadı.

Tüm kelimeler tüketti anlamını.
Sil baştan yapmaktan aşındı yüreğim.
Her defasında yeniden inşa ettim bizi,
sen yıkıntıların arasından geçip gittin.

Ellerinde son nefesimi verdim ben.
Fark etmedin.
Çünkü sen, yaşarken ölenleri hiç görmedin.

Gitmemek için verdiğim çabayı hatırla.
Kapıları tek tek kapatmadım ben.
Her eşiğin önünde saatlerce bekledim.
Belki seslenirsin diye,
belki bir cümlen döndürür beni diye,
Duymadın.

Şimdi anlat diyorsun.
Oysa yazılan onca cümleden
yalnızca "SON" kelimesine takıldı gözlerin.
Başlangıçları okumadın hiç.
Susuşlarımı, kırılışlarımı,
gecelere bıraktığım sessiz çığlıkları...

Sonuna geldim kitabın.

Yorgunluğumu inat sandın.
Suskunluğumu kibir.
Gözlerimde büyüyen yağmuru ise
geçip gidecek bir mevsim.

Oysa ben,
çoktan kışı içimde yaşamaya başlamıştım.

Yalnızlığı taktım valiz diye omzuma.
Ağırdı...
Hem de sandığından çok daha ağır.
Ama insan,
taşıdığı acıya zamanla omuz verirmiş.

Güçlüyüm artık.
Çünkü senden sonra öğrendim;
bazı vedalar kaybetmek değildir.
Kendini,
başkasının kangren olmuş uzuvundan kurtarmaktır.
Kestim ben.

Ağır olsa da yüküm,
bu kez sırtımdaki yalnızlık değil,
geride bıraktığım buğulu camlardaki hayaller silindi.

Ve biliyor musun...

Bir gün yolun,
eskiden bana ait olan sessizliğe düşerse,
orada beni arama.

Ben çoktan gittim.

Arkamda sadece,
duyulmayan cümleler bıraktım.


Ben gitmedim aslında...
Sen, kalmam için hiçbir sebep bırakmadın.

Gölgesiz 2026