güzelsin... dediler,
ama içimdeki o acıyı hiç bilmediler.
çok gülüyorsun... dediler,
her gün nasıl ağladığımı bilmediler.
hayatı seviyorsun... dediler,
yaşarken öldüğümü görmediler.

güzelsin, dediler...
güzel...
çok güzel gülüyorsun,
hep güler yüzlüsün...
yaşamayı ne çok seviyorsun,
dediler.
yaşamayı dediler,
hangi yaşam olduğunu demediler
sormadılar bile...

güzeldi görünenler.
hiç duyulmadı bile sesimiz.
içimizdeki acılarla cebeleşirken...
gülüşümü anlatır olmuşlar
mesele...

benim ağlamalarım var,
hem de,
kimsenin bilmediği türden.

hayatı sevmek güzel elbet,
amma…
onu hak etmeyenlerle yaşamak
koyuyor insana.

onlar sevmeyi bile bilmediler...
sevenlerle alay etmekten de,
geri kalmadılar.

velhasılı,
körlük zor iş azizim...

onlar yaşadılar
ölümü düşünmeden.
biz mi?
hep biz yaşarken öldük bu hayatta.

gözyaşından yorulmuş kirpiklerim
artık çaresizdi...
işte bu çaresizlikten
gülüşler peydahladınız.

anlıyorum artık,birer ölüyüz biz.
önce bizi öldürdüler.
sonra gülüşlerimizi,
sevişlerimizi,
bakışlarımızı...
ağıtlarımızı bile bilmeden.

yaşarken gömdüler, azizim...
yaşarken gömdüler.

unutmayın,
güzeller de ölür, herkes gibi.
*
Mehmet Demir
21719