o boğazımızı sıkanlar,
karanlığın gölgesine sığınacak kadar korkaktılar.
unutmuşlar insanları,
çare aramayı bile unuttular,
yoksulluğun hediyesini beklerken.

kaldırılmalı artık
birçok zincir,
senin adına konuşmayacak,
karar vermeyecek başkaları.

ne yiyeceğime kimse karışmayacak,
düzeltilmeli her şey,
almalıyız hakkımızı yeniden,
filizlenirken umutlarımız.

çıkmalıyız o karanlıklardan,
ekmeliyiz yeni umutlar uyuşmuş beyinlere,
çivisi çıkmış bu dünyanın.
bir zamanlardan çok uzaklarda.

zaman unutur çoğu duyguyu,
ama kara kutu gibi saklar sırrını.
derinleştikçe karanlık olur çizgilerin,
belli ki yorgunsun,
ve üzgünsün.

ben, rotasını kaybeden biriyim şimdi,
düşünürüm tüm hayatımı,
kayıp düşlerimi unutamam,
o asi yüreğimi,
isyankar hallerimi,
ipotekli bedenimi.

bir bilinmeze sürüklerken beni,
çıplaktı kral,
kırık kalem beklerdi sırasını o zaman.

geliyor hüzün,
ağır ağır,
yanıyor o geçmek bilmeyen,
kokuşmuş zaman.

belki de bir şarkı çalmalıydı,
dillerden düşmeyen,
dudağımda meçhul ifadeler...
vakit geçiyor,
gülüşlerin gölgesindeki karanlıkta.

bir şeyler yapmalı,
yazmalı gül kokulu, çiçekli şiirler,
şarkılar söylemeli
yeni umutlar,
işte bu kadardı...
*
Mehmet Demir
25721