Hikmet-i Hüdâ’dır, akıl sır ermez;
Mevlâm kuru dalı güle çevirir.
Sanma derdi verir, devayı vermez;
Çiçeğin tozunu bala çevirir.

Mevlâm kulluk için yarattı bizi,
Türlü nimetlerle donattı bizi.
Hak ve hakikatin silinmez izi,
Küfür deryasını çöle çevirir.

Toprağın koynunda geçirir kışı,
İlkbahar gelince gözükür başı.
Ölüyü diriltmek Mevlâ’nın işi,
İmansızı doğru yola çevirir.

Övünerek binme benlik atına,
Bir gün aç bıraksan alır altına.
Güvenme bahtına, saltanatına;
Küçük bir kıvılcım küle çevirir.

Yediği, içtiği, duyup gördüğü,
Yazılır deftere övüp yerdiği.
Döner sahibine alıp verdiği;
Kötü amelleri zûl’e çevirir.

Mevlâ’nın verdiği nefesler biter,
İrem bağlarında baykuşlar öter.
Önce sevdiklerin üstünü örter;
Ölüm bülbülleri lâl’a çevirir.

Bu can türab olsun Hakk’ın yoluna
İhlasla sarılsın tevhid dalına.
Mevlâ’m rahmet eder elbet kuluna,
Nûrfânî’yi halden hale çevirir.

Nuriye Akyol
18/7/2026