sen hayat,
ne çok şey biliyorsun
düşmeden önce nereye konacağını,
hangi çiçeğin dalında umut var,
hangi gözde hüzün…

kök salmışsın dört bir yanımıza
sessizce girip yerleşmişsin içimize,
sormadan, söylemeden,
alıp götürüyorsun her şeyi
en masum anlarımızı
ilk kahkahalarımızı, kurduğumuz hayalleri
hiçbir şeyi umursamadan.

biz büyürken sen sustun,
biz gülerken sen bir köşede bekledin
sonra ansızın çıktın karşımıza
bir hırsız gibi
ama öyle ustaydın ki
arkanda bir iz bile bırakmadın.

yüzümüzde solan bir bahar
gözlerimizde eksilen bir ışık var şimdi
ve biz,
aynı gökyüzünün altında
birbirimize bu kadar yakınken
bu kadar uzak düştük kendimize.

bak rüzgar bile eskisi gibi esmiyor.
gözlerimize hayal değil toz kaçıyor artık.
aşklar eksiliyor içimizden
o eski, delicesine umutlar…
birer birer sessizliğe gömülüyor.

biliyoruz,
zaman suç ortağın senin
bizse delilsiz kalmış tanıklarız
bir ömrün içten içe eksilişine…

sen işte…
adı hayat olan büyük bir yanılgı.
*
Mehmet Demir
17721