bana hiç kimse söylemedi
bir şehrin, önce taşları değil,
vicdanı çatlar diye.

çünkü zulüm kapıyı çalarak girmez.
önce bir bakışta yer bulur,
sonra bir suskunlukta.

ardından herkes alışır.
hiç kimse neden demez.
bir kimse dur demez.

yalnızca zaman geçer.
ve zaman,
sessiz kalanların omuzlarında
ağırlaşır.

bir çocuk ekmeği ikiye böler.
bir yarısını kardeşine verir.
öteki yarısını
yarına saklar.

aynı sokakta
bir başkası
bir ömrü bölüşür
ihaleler arasında
hiç utanmaz,
çünkü utanmak, çoktan çıkarılmıştır
o insanların lügatinden.

hakikat yüksek sesle konuşmaz.
bazen bir annenin duasında yaşar.
bazende bir işçinin nasırlı avucunda.

bir yetimin
gece uyumadan önce
göğe kaldırdığı bakışta.
onu görmek isteyen
zaten görür.

onu inkar eden
kendinden başka
kimseyi kandıramaz.

bir gün herkes
bir aynanın karşısına çıkacak.

orada isimler sorulmayacak.
makamlar da.
hangi bayrağın altında
ne kadar alkışlandığın da.

yalnızca
şu soru kalacak akıllarda
gördüğün halde
neden sustun denilecek...

işte o gün
dil,
kelimelerden ağır gelecek.

eller,
taşıdığı yükü tanıyacak.
ve insan,
o en çok
sakladığı hakikatten
utanacak.

o yüzden kalabalığın değil,
vicdanın sesini dinle.

alkışın değil,
adaletin yanında dur.
çünkü herkes konuşabilir.
ama herkes
şahit olamaz.
*
Mehmet Demir
16724