anla artık
yol uzun, yolcu ise yorgun.
her adımda biraz daha eksiliyor nefes,
her gün biraz daha küçülüyor gölge.

yol, suskun bir sır gibi uzanıyor önünde,
kim bilir nerede son bulur,
kim bilir hangi kavşakta kesilir izlerin.

her gün bir şey düşüyor senden geriye,
bir parça gençlik,
bir parça heves,
bir gülüş, bir dostluk…
düşüyor,
ve bir daha geri dönmüyor.

bitecek elbet,
çünkü her yolun sonunda
yorgun bir susuş vardır.
takat tükendiğinde
sen bitersin,
yol biter,
hayat biter.

ama yol,
her defasında yeniden başlar başkaları için.
senin adımlarınla aşınmış taşlarda
yeni ayak sesleri yankılanır.
senin nefesinle solumuş rüzgar
bir başkasının yüzüne değer.

ardında bıraktığın izler,
belki bir yol gösterir,
belki de kaybolur toprağın belleğinde.
ama yol,
asla unutmaz yürüyeni.

kim bilir…
belki senin yorgunluğundan
bir güç doğar ardındakine,
belki senin tükenişin de
bir başkası başlangıç bulur.

yolcu yorgun,
hem de çok yorgun.
ama yol…
yol hiç yorulmaz.
seninle biter,
başkasıyla yeniden doğar.
*
Mehmet Demir
27822