Baba bizi bir sultan uğruna sattı,
Yuvamız dağıldı, o dönüp de bakmadı.
Bir tahtın gölgesini evlattan üstün tuttu,
Gönlümüzde açılan yara hiç kapanmadı.

Kırık çocukluğumuz kaldı eski kapıda,
Sevgi sustu, umut üşüdü her adımda.
Dünya malı geçici, vicdan kalır insanda;
Bir gün hesap sorulur kurulan her oyunda.

Ne altın avutur bizi ne de gösteriş,
Evlat yüreği ister sadece bir gülüş.
Sultanlar gelir geçer, sevgi ise kalıcı;
Bizi satan değil, seven olur baş tacı.

Bugün dimdik ayaktayız, kırgın ama diri,
Hakikat en sonunda gösterir gerçek yeri.
Bizi sultan uğruna satanlar unutulur;
Evladın ahı kalır, susmaz ömür boyu geri.

Bir gün aynalara bakınca anlarsın hâlini,
Sessizlik anlatacak sakladığın her derdini.
Ne makam ne de şöhret örter vicdan izini,
Evladın gözyaşı yazar ömrünün gerçeğini.

Biz kinle büyümedik, acıyla olgunlaştık,
Yıkılan her duvarın ardından yeniden doğduk.
Bir sultana değişilen evlat değiliz artık;
Onurumuzla yaşadık, sevgimizle var olduk.

Hikmet Metin Çavdar