Emanetin Sahibi

Allah’ım
Bu gece yine içim dolu
Saatlerce hıçkıra hıçkıra
Ağlayıp kalbimi yıkamak
Ruhumu arındırmak istiyorum
Akan gözyaşlarımla.

​Sonra
Sessizce düşünüyorum.
Pencereye vuran gecenin sükûnetinde,
Bunca sevda, bunca bağ,
Bunca kavuşma ve ayrılık...
Hepsi bana neyi anlatıyor diye.

​Sonra yüreğime usulca
Bir hakikat dokunuyor.
Bu dünyada hiçbir şey bize ait değil.
Ne sevdiklerimiz...
Ne evlatlarımız...
Ne mal mülk
Ne de bu canımız.
Hepsi, Senin bize emanet ettiklerin..

Ben hayatı emanetlerinle öğrendim.
Sevmeyi de...
Sabretmeyi de...
Vazgeçmemeyi de...
Ama en çok, sahip olmadan sevebilmeyi.

Çünkü anladım ki;
Sevmek, sahip olmak değilmiş.
Sevmek; emaneti,
Sahibine duyulan
Hürmetle taşıyabilmekmiş.

Bu yüzden, kalbime koyduğun her sevgiyi
Bir emanet gibi sevdim.
Hiçbirine "benim" demedim.
Çünkü ben sadece bir emanetçiyim.
Emanetin asıl sahibi Sensin.

Rabbim
Bazen yüreğim daralıyor.
Dünyanın yükü ağır geliyor.
Bazen ayrılıklar...
Bazen özlemler...
Bazen de kaybetme korkusu...

İşte o anlarda,
Kalbim
Sana teslim olmanın huzuruyla doluyor.

Sonra hatırlıyorum...
Her sızıyı duyan Sensin,
Her gözyaşını gören Sensin.
Sen ne verdiğini zayi edersin,
Ne de kalbimdeki
Yükü görmezden gelirsin.
Her şey Senin ilminde,
Senin şefkatinde saklı..

Biz sadece,
Vakti gelince emanetleri
Yerine ulaştıran aciz kullarız.
Belki bunun için hayat,
Bir sahip olma yolculuğu değil;
Emanete sadakat yolculuğudur.

Biliyorum Rabbim...
Bir gün sevdiklerim Sana dönecek.
Bir gün bu can da Sana dönecek.
Çünkü ben de,
Bana emanet edilmiş
Bir ömrün yolcusuyum.

Veren de Sensin...
Emanet eden de...
Yine Geri alan da sensin...

Bana düşense;
Emanetlerini sevgiyle taşımak,
Onları Senin rızana
Layık bir sadakatle koruyabilmek.

Ve vakti geldiğinde,
Bu canı da,
Dilimde şehadetle,
İman bütünlüğü içinde
Asıl Sahibine teslim edebilmek..

Çünkü bilirim...

Biz bu dünyaya,
Sahip olmaya değil,
Emanet taşımaya geldik.

Biz emanetçiyiz...
Emanetler de,
Emanetçiler de,
Vakti dolduğunda
Asıl Sahibine döner.

Ve en sonunda,
Hepimiz,
Sessizce Sana döneceğiz.
İşte o gün,
Ne ayrılık kalacak,
Ne de hüzün...

Yalnızca Senin rahmetin,
Yalnızca Senin huzurun kalacak.