Gözlerini Yurt Eyle

Bana gözlerini yurt eyle...
Mültecin olayım.

Ne bir şehir isterim senden,
Ne de taş duvarlı bir ev...
Bir çift göz yeter bana,
İçinde huzuru bulan bu can için.

Çünkü bu dünya,
Hiç kimseye sonsuza dek vatan olmadı.
Hepimiz şu fani dünyanın yolcusuyuz,
Hepimiz biraz gurbet,
Hepimiz biraz hasret taşıyoruz içimizde.

Ben ise
Bir şehirden bir şehre değil,
Bir bakışının merhametine
Hicret etmek istiyorum.

Bana gözlerini yurt eyle...
Kapında bekleyen
Bir mülteci gibi değil de,
Rabbimin sana emanet ettiği
Bir gönül misafiri olayım orada.

Kirpiklerin dua olsun üstüme,
Merhametin gölgesine sığınayım.
Yorgun ruhumu,
Sevdanın secdesinde dinlendireyim.

İçimde susmayan fırtınalar,
Bir "Elhamdülillah" sessizliğine ersin.

Sen bana baktığında,
Yüreğim bütün gurbetlerini unutsun.
Çünkü bazı bakışlar,
İnsanı kendine değil,
Rabbine yaklaştırır.

Ben de sana değil sadece,
Rabbimin bana emanet ettiği
O güzel gönlüne sığınırım.

Çünkü gerçek yurt,
Taştan duvardan kurulmaz.
Bir kalpte Allah’ın rahmeti varsa,
Orası bütün sürgünlere vatandır.

Ben senin gözlerinde
Kendimi değil,
Rabbimin lütfunu gördüm.

O yüzden
Sana sahip olmaya değil,
Rabbimin emanetine
Layık olmaya geldim.

Yalnızca,
Dualarında bir "Âmin",
Kalbinde bir huzur,
Bakışlarında bir yurt olmaya geldim.

Gözlerin yurdum olsun,
Kalbin kıblem...
Ömrümün bütün gurbetleri,
Bir tebessümünle sona ersin.

Eğer bir gün
Bu dünya bizi ayıracak olursa,
Bil ki hasret de Rabbimdendir,
Kavuşmak da...

Ben yine
Gözlerinin huzuruna
Hicret ederim.

Gün gelir de,

Bu dünyada vademizi doldurduğumuzda,

Rabbim bizi
Aynı cennetin gölgesinde buluştursun.

İşte o vakit,
Ne sürgün kalır içimizde,
Ne de hasret...

Çünkü sen,
Bu dünyadaki yurdumsun.

Rabbim ise,
Kavuşmaların hiç bitmediği
Ebedî yurdumuz...

Ve Allah şahit olsun ki;

Ben seni,
Beni sana emanet eden
Rabbimin rızası için sevdim.