KEFARET

Çile dedim, lütuf imiş;
Ateş dedim, rahmet imiş.
Her dert nefsin pasını silen,
Her çile bir ilâhî hikmet imiş.

Nefsim beni benden aldı,
Hevâ ile nice yollara saldı.
Düştü gözümden bir damla yaş,
Rahmet denizine karıştı.

Biz acıları bir yük sandık,
Sen onu rahmetine yol eyledin.
Biz karanlıkta kaldık sandık,
Sen gecenin içinde sabrı öğrettin.

Ey gönülleri evirip çeviren Rabbim,
Kapından gayrı kapı bilmeyiz.
Suçumuz çok, yüzümüz kara
Lâkin rahmetinden ümit kesmeyiz.

Tövbenin gözyaşını nasip eyle,
Nefsimizin zincirlerini merhametinle çöz.
Bizi bir an olsun bize bırakma;
Kalbimizi Sana yönelmiş kullarından eyle.

Eğer bu çile günahlarımıza kefaretse,
Şikâyeti değil, rızayı öğret bizlere.
Her imtihanı rızana açılan kapı,
Her secdeyi sana varan bir yol eyle.

Bu dünya bir misafirhane,
Bizler emanet taşıyan yolcularız.
Bugün varız, yarın toprağın sükûtuna karışırız;
Bâkî kalan yalnız sensin, ey Settâr olan.

Bilirim, her ömür sana dönen bir yol,
Her nefes tükenen bir emanet.
Biz emanetçiyiz, Sen emanetin Sahibisin;
Sonunda bütün yollar
Sana varır, ey Rahmân.

Son nefeste dilimiz tövbe ile ıslansın,
Kalbimiz iman nuruyla dolsun.
Lâ ilâhe illallah, Muhammedün Resûlullah,
Son nefesimizin mührü olsun.

Bizi hüsn-i hâtime ile huzuruna al,
Affınla dirilt, rahmetinle karşıla.
Geçtiğimiz her imtihanı,
Sana kavuşmanın sessiz adımı eyle.

Affına sığınan kullarından eyle bizi,
Rızanla huzur bulanlardan yaz.
Her günahımızı tövbeyle örten,
Her yarayı rahmetinle onaran Sensin.

Ömrümüzün son durağında
Kapına yüz sürmüş kullar olalım.
Bütün çilelerimiz kefaret,
Bütün gözyaşlarımız
Senin rahmetine vesile olsun.

Âmin...